167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
ديوان شمس
سينه بسوزد از حسد اين فلک خميده را
کز تنکي ز ديده ها رفت تن تو در خفا
پيش دو نرگس خوشش کشته نگر دل مرا
زند خورشيد بر چشمت که اينک من تو در بگشا
همي داند کز اين حامل چه صورت زايدش فردا
مگر درياي غفراني کز او شويند زلت ها
از او افتاده يعقوبان به دام و جاه ملت ها
کشدشان در بر رحمت رهاندشان ز حيرت ها
نهاده بر کف وحدت در سبع المثاني را
ره فرعون بايد زد رها کن اين شباني را
که ره نبود در اين بستان دغا و قلتباني را
که عشقي هست در دستم که ماند ذوالفقاري را
به اول بنگر و آخر که جمع آيند غايت ها
که لاف عشق حق دارد و او داند وقايت ها
که جانش مستعد باشد کشاکش هاي بالا را
تقاضايي نهادستي در اين جذبه دل ما را
که جانش مستعد باشد کشاکش هاي بالا را
چو ديد از لاله کوهي که جام آورد مستان را
ز پنهان خانه غيبي پيام آورد مستان را
که ساقي هر چه دربايد تمام آورد مستان را
که مکر عقل بد در تن کند بنياد صورت را
کز آتش هر که گل چيند دهد آتش گل رعنا
که او شمسيست ني شرقي و ني غربي و ني در جا
که اينت واجبست اي عم اگر امروز اگر فردا
فرومگذار در مجلس چنين اشگرف جامي را