ديوان شمس

کو ديده ها درخورد تو تا دررسد در گرد تو
کو گوش هوش آورد تو تا بشنود برهان ما

چون دل شود احسان شمر در شکر آن شاخ شکر
نعره برآرد چاشني از بيخ هر دندان ما

اين ابر چون يعقوب من وان گل چو يوسف در چمن
بشکفته روي يوسفان از اشک افشاران ما

بربند لب همچون صدف مستي ميا در پيش صف
تا بازآيند اين طرف از غيب هشياران ما

بادا مبارک در جهان سور و عروسي هاي ما
سور و عروسي را خدا ببريد بر بالاي ما

رقصي کنيد اي عارفان چرخي زنيد اي منصفان
در دولت شاه جهان آن شاه جان افزاي ما

والله که اين دم صوفيان بستند از شادي ميان
در غيب پيش غيبدان از شوق استسقاي ما

ديدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتي
در خواب غفلت بي خبر زو بوالعلي و بوالعلا

گفتا چو تو نوشيده اي در ديگ جان جوشيده اي
از جان و دل نوشش کنم اي باغ اسرار خدا

در مجلس ما سرخوش آ برقع ز چهره برگشا
زان سان که اول آمدي اي يفعل الله ما يشا

ديوانگان جسته بين از بند هستي رسته بين
در بي دلي دل بسته بين کاين دل بود دام بلا

هر کو بجز حق مشتري جويد نباشد جز خري
در سبزه اين گولخن همچون خران جويد چرا

اي بانگ ناي خوش سمر در بانگ تو طعم شکر
آيد مرا شام و سحر از بانگ تو بوي وفا

اي دل آواره بيا وي جگر پاره بيا
ور ره در بسته بود از ره ديوار بيا

بر ده ويران نبود عشر زمين کوچ و قلان
مست و خرابم مطلب در سخنم نقد و خطا

شمع جهان دوش نبد نور تو در حلقه ما
راست بگو شمع رخت دوش کجا بود کجا

سوي دل ما بنگر کز هوس ديدن تو
دولت آن جا که در او حسن تو بگشاد قبا

سايه زده دست طلب سخت در آن نور عجب
تا چو بکاهد بکشد نور خدايش به خدا

ذره به ذره بر تو سجده کنان بر در تو
چاکر و ياري گر تو آه چه ياري صنما

اسب سخن بيش مران در ره جان گرد مکن
گر چه که خود سرمه جان آمد آن گرد مرا

در دو جهان لطيف و خوش همچو امير ما کجا
ابروي او گره نشد گر چه که ديد صد خطا

دل چو کبوتري اگر مي بپرد ز بام تو
هست خيال بام تو قبله جانش در هوا

با لب او چه خوش بود گفت و شنيد و ماجرا
خاصه که در گشايد و گويد خواجه اندرآ

بنگر آفتاب را تا به گلو در آتشي
تا که ز روي او شود روي زمين پر از ضيا

عاجز و بي کسم مبين اشک چو اطلسم مبين
در تن من کشيده بين اطلس زرکشيده را