ديوان اشعار منصور حلاج

نور جمال روي تو در آفتاب نيست
بوي شکنج زلف تو در مشک ناب نيست

گر دست حادثات ز پايم در افکند
باشد هنوز در سر من آرزوي دوست

چون من هزار ناله در آن کوي ميکنند
گلشن شنيده اي که در او عندليب نيست

در آنزمان که ز اخلاق او سخن گويد
فرشته کيست که باري در اين شمار آيد

در بزم احد غير يکي راه ندارد
با کثرت موهوم در اين بزم ميائيد

در و ديوار جنت را بآه دل بسوزانم
اگر دلدار اهل دل در او ديدار ننمايد

در صحبت ما زاهد افسرده نگنجد
در مجلس دلسوختگان خام نباشد

در هر طرف شکفته گلي سرو قامتي
در ماه دي ببين که چه نوروز گشته بود

شمع در آتش نهد پروانه را وز بهر او
گاه در مجلس بگريد گاه دلسوزي کند

بسوز بر در حرمان در انتظار حسين
که محرمان سراپرده يقين رفتند

مهر و وفاست مدغم در صورت جفايش
آب بقاست مضمر در ضربت سنانش

دور از تو گوئي اي نور ديده
گاهي در آبم گاهي در آتش

تو هر جفا که کني در وصال خورسندم
که در فراق صبوري محال مي بينم

جمال صورت جان بر در تو تا ديديم
در آن کمال که صورت نگاشت حيرانيم

ره در قمارخانه عشقت بيافتيم
تا هر چه بود در ره سودا بباختيم

ما سر بر آستان در يار مي نهيم
پا در حريم کعبه احرار مي نهيم

در رهگذار سيل فنا پايدار نيست
زانرو فتاده است خلل در بناي چشم

دريغ و درد که در خاک بايدم جستن
گلي که در همه بوستان نمي يابم

در مغيلان گاه غولانت چرا بايد نشست
چون چراگاهت مقرر گشت در گلزار جان

در کسوت هر دلبر هم چهره تو بنموده
در ديده هر عاشق هم کرده تماشا تو

در ميکده وحدت از عقل بتشويشيم
در ده قدح باده اي ساقي و صهبا تو

در همه عالم نميگنجي ز روي کبريا
ليک در کنج دل اشکستگان جا کرده اي

گشته در کونين جزوي از کمالت آشکار
عقل کل در درک آن حيران و دروا آمده

در دبستاني که تو در وي ادب آموختي
تا دلت بر سر آن آداب دانا آمده

در ميان پاکبازان راه کي يابي حسين
تا نبازي جان خود را در ره جانانه