ديوان اشعار منصور حلاج

تا نشاني بود آن نام تو باقي در عشق
نيست ممکن که از او نام و نشان دريابي

در آرزوي تو از جان نماند جز نفسي
چه شد که يکنفس اي جان من نمي آئي

صبر و قرار و جان و دل من ز هجر دوست
بر هم زدي و آن همه در هم بسوختي

مثنوي معنوي

آب را ببريد و جو را پاک کرد
بعد از آن در جو روان کرد آب خورد

دست مي زد چون رهيد از دست مرگ
سبز و رقصان در هوا چون شاخ و برگ

اي بدي که تو کني در خشم و جنگ
با طرب تر از سماع و بانگ چنگ

پيشه ها و انديشه ها در وقت صبح
هم بدانجا شد که بود آن حسن و قبح

که هميني در غم و شادي و بس
اي عدم کو مر عدم را پيش و پس

چون قدم با مير و با بگ مي زني
چون ملخ را در هوا رگ مي زني

هر که بر در او من و ما مي زند
رد بابست او و بر لا مي تند

کو ز اول دم که با من يار بود
همچو سگ در قحط بس گه خوار بود

پس چو کافر ديد کو در داد و جود
کمتر و بي مايه تر از خاک بود

زر ز روي قلب در کان مي رود
سوي آن کان رو تو هم کان مي رود

گر تو کور و کر شدي ما را چه جرم
ما درين رنجيم و در اندوه و گرم

و آن دگر بس تيزگوش و سخت کر
گنج و در وي نيست يک جو سنگ زر

اين ز عشقش خويش در چه مي کند
و آن بکين از بهر او چه مي کند

او عجب مانده که ذوق اين ز چيست
و آن عجب مانده که اين در حبس کيست

گر نبودي تنگ اين افغان ز چيست
چون دو تا شد هر که در وي بيش زيست

هر که ديد او مر ترا از دور گفت
کو در آن صحرا چو لاله تر شکفت

تو ز خود مي آيي و آن در تو است
نار و خار ظن باطل اين سو است

گر نه از هم اين دو دلبر مي مزند
پس چرا چون جفت در هم مي خزند

هر چه در دل داري از مکر و رموز
پيش ما رسواست و پيدا هم چو روز

نه چو آن ابله که يابد قرب شاه
سهل و آسان در فتد آن دم ز راه

تا که کر و فر و زر بخشي او
هم چو عنبر بو دهد در گفت و گو

چون محک پنهان شدست از مرد و زن
در صف آ اي قلب و اکنون لاف زن