ديوان اشعار منصور حلاج

گفتي که حسين از در ما چون نرود هيچ
من چون روم اي جان که گداي سر کويم

در ره عشق تو با درد و الم ساخته ايم
سينه سوخته را مجمر غم ساخته ايم

شمع و من در شب هجران تو از آتش دل
تا سحر سوخته و هر دو بهم ساخته ايم

دلدل دل در چراگاه از رياض خلد ساز
چشم آخر بين تو بند از آخور آخر زمان

سايبان از فضل حق گر هست هيچت باک نيست
بر در و ديوار قصرت گر نباشد سايبان

بر در و ديوار کثرت آتش دل چون زني
يابي از توفيق حق بر بام وحدت نردبان

باديه پر غول و تو در خواب غفلت مانده اي
با چنين خفتن عجب باشد اگر يابي امان

کعبه مقصود دور است و تو غافل خفته اي
خيز و محمل بند چون در جنبش آمد کاروان

کي رسي از لا بالا تا نباشد مرترا
مرکب لاهوت از الا و هو در زير ران

راه حق در پيش و رهبر نفس هشداري حسين
منزلت پر آفتست و غول داري ديده بان

آن من گردد سعادتها که در کونين هست
گر حسين خسته را گوئي که او هست آن من

تا حسن تو شد ساقي در عشق شراب آورد
از نرگس خمارت سرمست و تريم اي جان

گر سر دل گويم دمي آشفته گردد عالمي
در اين جهان کو محرمي تا بشنود اسرار من

ز بسکه گريه کنان از در تو ميگذرم
شده ست کوي تو از خون ديده ام گلگون

فراش دردش سوي دل آمد که جاروبي زند
در خانه غوغا ديد و گفت يارب چه افغاني است اين

خلوتسراي خاص شه و آنگه در او نامحرمان
زينسان روا دارد کسي آخر چه حيواني است اين

در عشق روي و موي تو چون خاک گشته ام
نشگفت اگر دمد گل و ريحان ز خاک من

اي در همه عالم پنهان تو و پيدا تو
هم درد دل عاشق هم اصل مداوا تو

من نقد دل و جان را در پاي تو افشانم
گر دست دهد خلوت اي دوست شبي با تو

تا شوم در پيش جانان سرخ رو خواهم مدام
تا بريزد خون جانم غمزه بي باک او

باز آتشي در جان من زد عشق شورانگيز تو
نو شد جراحتهاي غم از غمزه خونريز تو

هر بي نوائي کو نهد در صف عشاق تو پا
کي سر تواند تافتن از زخم تيغ تيز تو

بر رخ کشيده پرده ها مهر از حيا پيش رخت
در خط شده مشک خطا از خط عنبر بيز تو

اي دل نهاده جان بکف در کوي جانان نه قدم
کاندر بر سلطان ما اين است دست آويز تو

بر جگر آبم نماند از آتش سوداي او
خاک ره گشتم در اين سودا که بوسم پاي او