ديوان اشعار منصور حلاج

عيد است و موسم گل و هنگام طرف باغ
ليکن مراست در دل غمگين چو لاله داغ

آن نور هر دو ديده وان راحت دل و جان
از ديده رفت ليکن در دل گزيده منزل

کوي تو کعبه و ديدار تو عيد اکبر
کيش ما اين که در آن عيد ترا قربانيم

خيال دوست در خلوت چو با جانم بياويزد
مرا ديگر نمي شايد که با هر کس بياميزم

ز گلشنهاي روحاني چنين بلبل که من دارم
قفس چون بشکند او را در آن گلزار ميجويم

حسين اين تاج داريها مرا کي در نظر آيد
سر سودائي خود را بزير دار مي جويم

مگر بشان تو نازل شده ست آيت حسن
که در تو غايت حسن و جمال مي بينم

از بال و پر خويش چو کرديم تبرا
با بال و پر عشق در آن راه پريديم

از روي مهرباني اي مه بيا خرامان
تا نقد جان و دل را در پاي تو فشانم

گل صد برگ نبويم سمن و لاله نجويم
که در اين باغ هواي گل رعناي تو دارم

در راه شهرستان جان از عشق شه رهبر کنم
وز خاک پاي عاشقان بر فرق سر افسر کنم

آيم بدرياي قدم وز فرق سر سازم قدم
در بحر چون غوطي خورم دامن پر از گوهر کنم

سري که در سردابه ها پنهان کند ارباب دل
چون وقت کشف راز شد من فاش بر منبر کنم

در هر جميلي حسن تو آشفته ميدارد مرا
مي جز يکي نبود اگر من شيشه را ديگر کنيم

اي عشق بر درگاه خود ره ده حسين خسته را
تا شاهي هر دو جهان از خدمت اين در کنم

گويند جستجوي تو در راه او بيحاصل است
زين به چه باشد حاصلم کو را طلبکاري کنم

چون راه علم و عقل را ديدم که پيچاپيچ بود
اي يار من يکبارگي در عاشقي پيچيده ام

جان چه باشد که از او دل نتوانم برداشت
من که در سر هوس صحبت جانان دارم

از غمت سوخته و طالب درمان نشده
با تو در ساخته و از همه باز آمده ايم

باز کن پرده ز رخ زانکه در خانه دل
کرده بر غير تو اي دوست فراز آمده ايم

ما اي صنم هواي تو از سر گرفته ايم
چون شمع ز آتش دل خود در گرفته ايم

در ايام فراق تو ز غيرت دوختم ديده
نپنداري که دور از تو نظر بر غيرت افکندم

خضر ز آب زندگي خوش نزيد چنانکه من
از هوس جمال او زنده در آب و آتشم

شش جهة است چون قفس جاي در او نمي کنم
طاير لامکانيم من نه اسير اين ششم

گفتي که حسين از همه کس سينه بپرداز
والله که در او غير تو اي جان نشناسم