ديوان فيض کاشاني

آنکه چو ديو ره زند تا بجحيم افکند
در دل من ندا کند هي مرو آنچنان توئي

آنکه ز مهر دلبران در دلم آتشي فکند
خاک مرا بباد داد ز آب رخ بتان توئي

ناوک غمزه ميزند در دل من نهان کسي
مي نکنم غلط که آن غمزه زن نهان توئي

مايه شورش جنون در سر (فيض) جز تو نيست
حسن و جمال دلربا بر رخ دلبران توئي

هم گوش و هم سماع توئي در سر و دماغ
هم چشم ما تو معني ديدار ما توئي

هم تو زبان بيان تو تنطق تو ميکني
هم در دهان زبان تو و گفتار ما توئي

داغي تو و مجيب توئي در سؤال ما
گر دل شود غمين ز تو غمخوار ما توئي

بنشسته در دکان ز پي کسب و کار خلق
دکان ما تو کسب تو و کار ما توئي

رو بر در تو آريم راني و گر نوازي
جز تو کسي نداريم سازي و گر نسازي

با همه سوز درون در ره ميان خاک و خون
ميکشي ما را بخواري هر چه خواهي ميکني

بر سر ما صد بلا در هر نفس مي آوري
گه بري دل گاه آري هر چه خواهي ميکني

گاه جان ميبخشي و گاهي دل از ما ميبري
کس نداند در چه کاري هر چه خواهي ميکني

نقش ما الواح ما ارواح ما در دست تست
هر چه خواهي مينگاري هر چه خواهي ميکني

پيش چوگان غمت ما گوي دل افکنده ايم
تو در اين ميدان سواري هر چه خواهي ميکني

يک نظر کردي بسوي دل ز چشم شاهدان
زان نظر بس فتنها در جسم و جان انداختي

شعله حسن تو دوش افروخت دلها را چون شمع
اين چه آتش بود کامشب در جهان انداختي

روح را بيرون کشيدي ز اوج عليين عقل
در حضيض آب و گل مست و خراب انداختي

اگر عدوي تو نفس است و شهوت و غضبش
چرا در آتش عشق اين سه را حطب نکني

دلا بگذر ز دنيا تا ز عقبي عيش جان بيني
در اين عالم بچشم دل بهشت جاودان بيني

چه از دنيا گذر کردي و در عقبي نظر کردي
بيا گامي فراتر نه که اسرار نهان بيني

شوي در عشق حق فاني بماني جاودان باقي
چه (فيض) از ماسواي حق نه اين بيني نه آن بيني

غم او چه در نهان است بگشا دلي ز عالم
نچشيده ذوق عشقي چه خوشي چشيده باشي

دل چه در باختي اي (فيض) ز جان هم بگذر
کز سر جان چه گذشتي همه جانان بيني

در ديده ام چه نور روانست آن يکي
اين طرفه تر ز ديده نهان است آن يکي

از آن مي کآورد جان در تن من
کند يک جرعه اش لاشي ء را شي ء