ديوان فيض کاشاني

يک نظر کن در جهان آب و گل از روي لطف
دوستان را گل برافشان دشمنان را خار ده

اهل گل را روز روز از زور و زر معمور دار
اهل دل را در دل شب نالهاي زار ده

در فراقت مردم اي جان جهان رحمي بکن
يا دلم خوش کن بوعدي يا به وصلم بار ده

مسجد و محراب و منبر پر شد از زرق و ريا
هان در ميخانه بگشا راستان را بار ده

زاهدان را نيست در خور عشقبازي کار ماست
عام را زين باده کم ده خاص را بسيار ده

در بحر بي کنار کنارم کشيد و گفت
بي ما چگونه بودي و با ما چگونه اي

بايد چو ذکر هو کنم در سينه نقش او کنم
تا روي دل آنسو کنم سبحانه سبحانه

جان غرق شد در بحر او دل گم شد اندر هاي و هو
اي (فيض) بس کن گفتگو سبحانه سبحانه

در راه تو ميپويم ياري ز تو ميجويم
خالق توئي و باري جز تو که کند ياري

مقراض لا تذکير (فيض) بيخ دو عالم را ببر
چون حاصل اين هر دو کون در مخزن الاستي

آيات حسنت مصحف است و خط و خالت سورها
سر تا بپايت جزو جزو در حمد حق گوياستي

ني عهد با ما کرده تا قتل همراهي کني
اينک سر و اين تيغ اگر در عهد و پيمان راستي

دادي صلاي وصل خود آنرا که افزوديش قدر
وين (فيض) دور افتاده را در درد هجران کاستي

جاي هر ذره دلي در بن موئي داري
دل ز مردم چه ربائي و بصد پاره کني

گفتم از عشق تو تا جان ندهم دل نکنم
گفت اگر در غم ما جان بدهي دل نکني

اي آنکه هرگز در دو کون چون تو نبودي دلبري
چشمي نديده مثل تو مه طلعتي سيمين بري

بس در چمن گلها دميد بس سرو بستان قد کشيد
بس چشم گردون حسن ديد اما تو چيز ديگري

سوخت جانم ز فراقت صنما رحمي کن
تا بکي در دل شب يارب و يارب هله هي

هي بيار پي در پي يکدمم ممان بي مي
باده تو روح افزاست ساقيا بيا هي هي

بود تا آرزو در دل نگردد کام جان حاصل
ز دل هر آرزو بگسل که با دلدار پيوندي

بعشق حق صلائي زن خرد را پشت پائي زن
بنام و ننگ اين باطل پرستان را چه در بندي

فلک غم بر سرم بارد زمين در دل الم کارد
درين مادر پدر يارب کجا شد مهر فرزندي

آن از طرب و شادي در خنده و آزادي
اين از غم و از غصه رو کرده بديواري

اي بجهان نهان چون جان روشني جهان توئي
از همه ديدها نهان در همه جا عيان توئي

آنکه ز جاي ميبرد هر نفس اين دل مرا
ميکشدش بهر طرف در پي اين و آن توئي