ديوان فيض کاشاني

(فيض) را در تابه سوداي خود افکنده اي
داريش در بيقراري هر چه خواهي ميکني

بر اميد وعده فردا ز خود راندي بنقد
عابدان را در ثواب و در عقاب انداختي

پرتوي از مهر رويت در جهان انداختي
آتشي در خرمن شوريدگان انداختي

بر جمال از پرتو رويت نقاب انداختي
در هويدائيت ما را در حجاب انداختي

نيست در روي زمين اهل دلي
نيست در زير فلک هم نفسي

نيست در باغ جهان جز خاري
نيست در دور زمان غير حسي

با درد بگو که خسته راه
در محنت و در بلا چه داري

در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشي
در غمزه زنان هوشبر ما بلکه تو باشي

بچشمم در نيايد هر دو عالم
گرم در ديده گريان درآئي

در زندگي نچيدم هرگز گلي از آنروي
يارب مباد مرگم در رنگ زندگاني

کجا روي ز در من کجا تواني رفت
بغير درگه ما هست در جهان جائي؟

کجا روم ز در تو کجا توانم رفت
کجاست در دو جهان غير درگهت جائي

در عمل بگشا بر امل که مي ترسم
در امل بلقاي اجل فراز کني

در حقايق اشيا شود بروي تو باز
در مجاز بروي خود ار فراز کني

در هستي من آتش فکندي
در نه کجا شد هان هان چه کردي

در ره دين و در طريق هدي
اعمي و ابکم و اصم تا کي

دل در ره عشوه هاي ساقي فکنيم
جان در سر غمزهاي جانانه کنيم

در راه طلب تمام دردم دردم
در ورزش فهم راز مردم مردم

خود را بمحيط خطر انداز و مترس
سر در ره آن نگار در باز و مترس

ديوان اشعار منصور حلاج

در خارزار انس چرا ميبري بسر
چون در رياض انس بسي کرده چرا

در کرب و در بلا صفت ابتلاي من
شاها همان حديث حسين است و کربلا

پاي همت چون تواني يافت در گلزار انس
پس چرا در خارزار انس ميجوئي چرا

در وفاتت ابر با صد ناله بارنده ز اشگ
در عزايت آسمان پوشيده اين نيل وطا

احرام در دوست چو از صدق ببستيم
در هر قدمي کعبه صد گونه نياز است

عشاق نوا چون ز در دوست بيابند
در جان حسين آرزوي عزم حجاز است