ديوان فيض کاشاني

گر مرد عشقي جام گير ترک رسوم خام گير
ور عاقلي خوش آيدت در بند نام و ننگ شو

خواهي ز رويش برخوري وز لعل او شکر خوري
موئي شو اي (فيض) از غمش در زلف او آونگ شو

بد را به نيک بخشند چون نيکوان مرا نيز
از خاک تيره برگير در صدر منزلم نه

قومي شکوه دارند صبري چه کوه دارند
يک ذره صبر از ايشان بستان و در دلم نه

اين شد جواب آن نظم از گفتهاي ملا
«اي پاک از آب و از گل پاي در اين گلم نه »

گويند در جنت بود از بهر زاهد ميوه ها
ما و زنخدان نگار اين سيب ما زان ميوه به

شب و روز در ره تو من مبتلا نشسته
تو گذر کني نگوئي تو کئي چرا نشسته

چه ز دست (فيض) آيد بجز از فغان و ناله
چکنم بغير زاري من در بلا نشسته

کشي جان را بنزد خود ز تابي کافکني در دل
بسان آنکه مي تابد رسن آهسته آهسته

چو عشقت در دلم جا کرد و شهر دل گرفت از من
مرا آزاد کرد از بود من آهسته آهسته

باز اين چه فتنه است که در سر گرفته اي
بوم و بر مرا همه آذر گرفته اي

مي آئي و ز آتش حسن و فروغ ناز
سر تا بپاي شعله صفت در گرفته اي

در پي هر آرزو او هم بصد دل ميدود
راه حق را چون نبيند تا نگردد يک دله

مردم فهميده بايد تا ز آتش دم زند
کي رسد در ذيل عرفان دست و هم خر کله

جاهلي بيني که هر از بر ندانسته است هيچ
افکند در شش جهت از کوس دانش غلغله

(فيض) تن زن با که داري اين خطاب و اين عتاب
نيست در محفل مگر گاوان دنيا مشغله

ببخشا بر تن و جانم در آن ساعت که درمانم
دل از جان کنده و با کندن جان کار افتاده

دلم در وادي خونخوار عشقي زار افتاده
دلم را با بلا و محنت و غم کار افتاده

تو پنداري بجز راه تو راهي نيست سوي حق
دلت در پرده پندار از اين پندار افتاده

از آن درمان که ميگويند عاشق را نمي باشد
دلم بو برده در دکان هر عطار افتاده

گروهي بي دل و دين مست و بيخود گشته از جامي
گروهي بي سر و پا در رهت خمار افتاده

گروهي همچو من گاهي سخن گو گشته از هر جا
گهي با خويشتن در حايش و پيکار افتاده

بزن در دامن مردي که کار افتاده باشد دست
تو چون خود نيستي اي (فيض) مرد کار افتاده

اي آنکه در ازل همه را يار بوده اي
از دار اثر نبوده تو ديار بوده اي

هر کار هر که کرد تو تقدير کرده اي
پيش از وجود خلق در آن کار بوده اي