ديوان فيض کاشاني

دلم دلي نه که در وي بگنجد اينهمه غم
غمش غمي نه که از دل بدر توان کردن

بيفکن آنچه در سر داري و پاي اندرين ره نه
گدائي کن درين درگاه و کوس پادشائي زن

در سينه دلها شد طپان جانها ز تنها شد روان
تا کي بود اين رو نهان ديدار کو ديدار کو

حلاج محو آن جمال دستک زنان در وجد و حال
نغمه سرا کاي ذوالجلال آندار کو آندار کو

حق در برابر روبرو بنموده رو از چارسو
کوران گرفته جستجو کان يار کو کان يار کو

دل مست او جان مست او تن هم سراپا موبمو
در جمله ذرات من يکذره هشيار کو

شب با خيال زلف تو کي خواب آيد (فيض) را
در خواب هم کي بينمت آن دولت بيدار کو

اي مه من بيابيا در دل من درآ درآ
مهر خودت به بين به بين تازه بتازه نو بنو

جرم من و حلم او هر دو زحد در گذشت
تا چکند عاقبت اين من و آن او

بي پرده رخ نما که شوم من فداي تو
در چشم من درآ که شوم من فداي تو

قاضي شرع تاج يافت مذهب حق رواج يافت
در صف صوفيان چو زد نوبت لا اله نو

در تن از اين جهان روان نيست بده شراب جان
تا بگلوي ريزمش آب روان سبو سبو

نيست پياله در خورم مي ز قدح نميخورم
پاي خمم ببر بده باده از آن سبو سبو

در غمت آنقدر گريست (فيض) کز آب ديده اش
ريخت هر آتشين دلي بر دل از آن سبو سبو

دور از آن گل از رقيبان در دلستم خارها
جور دونان ميکشم از من چنين ميخواهد او

در من زن آتشي که بسوزد مرا ز من
شايد که (فيض) فيض برد از وصال من

دل ز پي جست و جو در بدر و کو بکو
همره او دلبرش ميبردش سو بسو

ذکر اين افسانه ممکن بود تا در خواب بود
فتنه اکنون زين صدا بيدار شد خاموش شو

تا کنون در پرده بود اين راز و درها بسته بود
زاهد از بوي سخن هشيار شد خاموش شو

بر کران باش و گران گوش از دم بيگانگان
چون حديث يار آمد در ميان بسيار گو

اين سخنها را بيان بيش ازين در کار هست
بعد ازين اي (فيض) اگر گوئي سخن طومار گو

(فيض) را حد ثنايت نيست معذورش بدار
کيست او يا چيست او تا دم زند در شأن تو

چون شوق رهبر باشدم از دوري منزل چه غم
چون عشق در پيش است گو هر گام صد فرسنگ شو

اي عقل از دوري مگو در راه مهجوري مپو
گوينده اينجا گنگ شو پوينده اينجا لنگ شو

اهد زدين گردي بري از عشق اگر بوئي بري
در حلقه مستان درآ با عاشقان همرنگ شو