ديوان فيض کاشاني

اي که مي خواهي بهشت عدن در دنيا به نقد
عاشقي کن خويشتن را جنت المأوا ببين

تلافي کن تلافي کن ز بيعت آنچه ضايع شد
ترقي کن ترقي کن درآ در مشهد عرفان

بيفکن بار تن از جان سبک کن دوش دل از گل
چه ماندي در زمين تن برا بر آسمان جان

تنم از خاک شد پيدا شود در خاک هم پنهان
ز جان تن برويد جان بماند شاد جاويدان

چو در حبس خودي ماندي برون آ (فيض) زين زندان
که تا دل وارهد از غم رود جان جانب جانان

گويم اگر چسان رود جان ز تن از برم برون
جان بتن آيدم چسان در برم آ که همچنين

گر دري در دل نهان داري برون آر از صدف
ور نداري حرف نيکي لب فروبند از سخن

حرف بسيار است در عالم ولي نيکش کمست
هرکه گويد حرف نيک اي (فيض) ازو بشنو سخن

دست ز فکرت مدار تا که بحيرت رسي
دست طلب بعد از آن در کمر ذکر زن

ميبردت فکر و ذکر در ره عرفان و انس
تا که بمحنت کشد کار دل و جان و تن

تا کي از اقوال (فيض) دعوي دانش کني
در ره احوال نيز يک دو سه گامي بزن

دل بنه بر غم ما نيست چو ما دلداري
سر بنه بر در ما نيست سري بهتر ازين

بگذر از هر چه بجز ما و درا در ره ما
اهل همت نشناسد گذري بهتر ازين

هر که مستولي شود بر جان او عشق کسي
بيخودانه با در و ديوار مي گويد سخن

هميشه در دل من بود نقش باطل و حق
تو آمدي همه حق شد نماند باطل من

گر تو صد بار براني ز در خود دل را
باز سوي تو گرايد دل خو کاره من

من نه آنم که ز سوداي تو دل بردارم
عقل افسون چه دمد بيهده در باره من

تا کي از غنچه خاموش تو در هم باشيم
اي خوش آن دم که بدشنام کني چاره من

دل من پا نکشد از در ميخانه به پند
ناصحا دست بدار از دل مي خوره من

سر بر آستان رو براستان کاي مقربان روز بازخواست
يارئي کنيد در شفاعتم نزد حضرت قبله گاه من

به پيدائي نهانست و بود در اولي آخر
بجمع بين اضدادش گره وا شد ز کار من

گدازي مي دهد در بوته محنت روانم را
بکن گو هر چه خواهد اوست يار غمگسار من

از ملک برتر شوي چون عشق را رهبر شوي
کار اين کار است نه در عقل دانشور شدن

عشق دارد کار در عالم نه عقل و ني هنر
عشق ورز ار بايدت بهتر شدن مهتر شدن

تيره شد در چشمم از دنيا بدر بايد شدن
تنگ شد جا بر دلم جاي دگر بايد شدن