ديوان فيض کاشاني

هان بيا تا عيب هم پوشيم چون دلق و کلاه
تا بکي در پوستين يکديگر افتاده ايم

بر فلک بنهيم پا پس کاروان را سر شويم
گر چه در راه خدا بي پا و سر افتاده ايم

رهنما اي رهنما و دستگير اي دستگير
بي دليل و زاد و مرکب در سفر افتاده ايم

(فيض) را يارب مدد کن تا بعليين رسد
چند در سجين بي هر شور و شر افتاده ايم

پخته نان ما خداي ما و ما از روي جهل
از براي نان بهر در چون خسان افتاده ايم

شکر لله نيستم از جستجو فارغ دمي
آنچه رفت از دست ما در کسب آن افتاده ايم

آستين بي نيازي بر دو کون افشانده ايم
بر در حق ليک سر بر آستان افتاده ايم

در کف نفس و هوا و ديو اسير افتاده ايم
تا بلذات جهان بيجا نظر افکنده ايم

راه جنت را بما بنموده حق با صد دليل
از ضلالت خويش را ما در سقر افکنده ايم

جان شد اين تن وعده ديدار جانان تا شنيد
چشم شد در گوش تا ما اين خبر افکنده ايم

گر تو خواهي عالمي ويران کني در يک نفس
من بمژگان راه سيل از ديده خود وا کنم

هر چه خواهي ميتوانم خويش را گر آنچنان
جاي آن دارد گرت يک ذره در دل جا کنم

گر ز سوز (فيض) مي خواهي که باشي باخبر
آتش پنهان دل را در نفس پيدا کنم

ز در تو کي کشم پا مگر آنکه سر ببازم
ز تو کام تا نيابم ز تو دست برندارم

شجري ز باغ عشقم غم و ناله شاخ و برگم
چو تو در برم نباشي عبثم ثمر ندارم

حالي بغم رو کرده ايم با عيش يک رو کرده ايم
شادي چو در غم يافتيم آنرا باين بفروختيم

ترک کتاب و درس علم گفتيم چون در راه تو
يک نکته اغيار سوز از پير عشق آموختيم

فتاد اندر سرم سوداي عيش جاوداني خوش
که در غم بود پنهان زان بغم خرم فرو رفتم

حيات خويش را چون برق خاطف کم بناديدم
ظهوري کردم اندر عالم و در دم فرو رفتم

الا يا ايها الواعظ تو از تقصير من بگذر
که من در عشق ورزيدن بجان تو که معذورم

اگر رندم و گر رسوا اگر مستم و گر شيدا
اسير عشقم و در مذهب عشاق مغفورم

ز دست خود در آزارم که محنت را سزاوارم
بلاي خود خودم هم خود بخود بر نفس دون گريم

اي دل بيا که تا بخدا التجا کنيم
وين درد خويش را ز در او دوا کنيم

اي دل بيا که بر در ميخانه جا کنيم
وان مستي که فوت شد از ما قضا کنيم

(فيض) از شراب عشق اگر جرعه اي کشيم
در راه دوست هم دل و هم جان فدا کنيم