ديوان فيض کاشاني

دل (فيض) بيخودانه بهواي تست در رقص
که تو شمع و من بگرد سر تو مثال دودم

جلوه حسن تو ديدم طمع از خويش بريدم
تا که شد محو در انوار وجود تو وجودم

نبات و معدن و حيوان براي من در کار
همه فداي من و من بجان فداي توام

زمين و چرخ دو سنگ آسيا و من دانه
ز لطف تست که در خورد آسياي توام

پيش از اين ناهيد در بزم تو مطرب بوده مه
پيش از اين بهرام بهر ديو خنجر داشتم

ياد ايامي که سوز عشق جانان ساز بود
از دل و از سينه در جان عود و مجمر داشتم

ياد ايامي که با او بودم و بي خويشتن
عيشها با يار خود در عالم زر داشتم

(فيض) ميداند که مقصودم از اين افسانه چيست
آشنا داند که من بي تن چه در سر داشتم

هر کسي در همه کار از تو مدد ميجويد
(فيض) هم از تو مدد يافت که هشيار شديم

از ره لطف و محبت همه هم را دلجوي
وز سر مهر و وفا در صدد ياري هم

شب آيد شمع هم گرديم و بهر يکديگر سوزيم
شود چون روز دست و پاي هم در کار هم باشيم

جدائي را نباشد زهره تا در ميان آيد
بهم آريم سر بر گرد هم پرگار هم باشيم

غبار غم بسر هم نشست در دل تنگم
چو گويم از دل تنگ و غبار را چه نويسم

بر خاک مسکنت فتم و ناله سر کنم
باشد که در دلش ز ره عجز جا کنم

يا چو نوح اول بسنگ دشمنان تن در دهيم
بعد از آن از آب چشم آفاق را طوفان کنيم

دست خار کفر در دل از فراقش وصل کو
خار را بستان کنيم و کفر را ايمان کنيم

روح بخشي کو دهد هر دم حياة تازه
دم بدم جان بخشد و ما در رهش قربان کنيم

عمر عزيز تا به کي صرف در آرزو کنم
هاي بيا که آرزو جمله فداي هو کنم

گر نرسد بجام دست يا بسبو رسد شکست
باده زخم بدم کشم در دهن و گلو کنم

در ازلم شراب داد جام الست ناب داد
باز کشم از آن شراب مستي کهنه نو کنم

در صفت تو جان من شعر چه سان توان نوشت
(فيض) ز خويش ميرود چون ز تو ياد ميکنم

ز جانم بر زبان گر چشمه حکمت شود جاري
از آن زاري مدد يابم که در وقت سحر کردم

راز در دل بيش از اين نتوان نهفتن چند و چند
بر سر هر چارسو بانگ علالا ميکشم

من آن نيم که توانم ز تو جدا باشم
جدا شوم ز تو در معرض فنا باشم

بستم دلي در او و گسستم ز غير او
از بزم وصل او بکنارم چه سان کنم