ديوان فيض کاشاني

آب و تابي در سخن بايد که تأثيري کند
اشگ و آهي بايدت اي (فيض) آوردن کمک

گفت جاي ماست دل مگذار غيري را در آن
کان بود با ديگران مانند بوبکر و فدک

شور عشقي در سرم هر لحظه افزون ميکند
لطف شيريني که هر دم ميرسد از راه دل

بر سر هر دو جهان نه جان و در راهش فکن
وز جميع ماسوي يکبارگي بر دار دل

پرتو شمع رخت شد در وجودم مشتعل
سوخت از من هر چه بود از اقتضاي آب و گل

جان چه باشد با دل و دين تا که قربانت کنند
گر دو عالم را ببازم در رهت باشم خجل

در نعيم سايه مهر رخت آسوده بود
پيش از آن کارند جانها را بقيد آب و گل

حسن آن باشد که مهرش چون کند در سينه جا
با دل آميزد چو جان آسوده از بيم زوال

حسن نشناسد مگر صاحب کمالي کو چو (فيض)
در ترقي باشد او هر روز و هفته ماه و سال

بر دور شمع روي او پروانه دل بي شمار
در تار زلفش موبمو گم گشته بسيار است دل

تا در دل من جا گرفت عشقش بدل مأوا گرفت
کار جنون بالا گرفت از عقل بيزار است دل

گاهي ز وصلش سرخوشم گاهي بهجران مبتلا
گه سود دارد گه زيان در عشق ما زار است دل

چشمت ز نگه سرمست لب ساغر مي در دست
اجزاي تو هر يک مست از باده حسن گل

هر دو از پستان فطرت شير با هم خورده ايم
يک صدف پرورده ما را هر دو در يک بميم

در حريم دوست ما را نيز چون او بار هست
هر کجا عشقست محرم ما هم آنجا محرميم

در ازل شير غم از پستان مادر خورده ايم
ما چه غم داريم از غم دست پرورد غميم

کهنه غربال فلک گر بر سر ما ريخت غم
بر سر خاک غم اکنون يکدو دم در ماتميم

هست ما را مختلف احوال در سير و سلوک
که ز هر بيشيم بيش و گاهي از هر کم کميم

ز بهر آنکه تا بينم رخ پيداي پنهانش
گهي از خود برآرم سر گهي در خود نهان گردم

شدم در عشق پير و او جواني مي کند با من
ندارد عشق چون پيري بيا من هم جوان گردم

بود جاي محبت دل بدل ناقص شود کامل
من گمراه بي حاصل بدل در آب و گل گردم

دلم يک شعله بود از عشق بيرون رفت از دستم
بيا اي (فيض) تا در ماتم دل مشتغل گردم

هزار سجده شکر ار کني کمست اي (فيض)
که بر رخ تو در دوست باز مي بينم

در دم ز حد فزون شد و غم بيشمار هم
آه از فلک برون شد اشک از کنار هم

بود بد دو جهان جمله در من و از من
ز هر بدي برهم گر ز خويشتن رستم