ديوان فيض کاشاني

ديديم ز حسن احسان ديديم در احسان حسن
دل برد ز من حسنش جان داد بدل خوانش

هر کسي خواهد که از خود دفع گرداند بلا
(فيض) ميخواهد که باشد تا که باشد در بلاش

در ره تو جان و دل کردم فدا
مر مرا هم دل تو و مرهم تو باش

راه دور و وقت دير و مرکبت زشت و ضعيف
بال عشقي چو بپر در بند آب و گل مباش

چو جان ز قدس سرازير گشت با دلريش
که تا سفر کند از خويشتن بخود در خويش

ز حادثات و نوايب به بر و بحر افتاد
بلند و پست بسي آمده بره در پيش

از دست عشق جان نبرد (فيض) از آنکه نيست
در خيل اهل عشق از او هيچکس اخص

هر که جا داد او رسوم اهل دنيا در دماغ
از شراب خون دل هر دم کشد چندين اياغ

در کمين عمر بنشسته است دزدي هر طرف
از زن و فرزند و مال و خانه و دکان و باغ

در درونم لاله هست و گل ز يمن داغها
وز برون نه گشت صحرا خواهم و نه سير باغ

ز هر چه بينم و رويت در آن نمي بينم
هزار بار فسوس و هزار بار دريغ

يار آنست که او با تو بود در همه حال
گويد ار غير منم يار دروغ است دروغ

بمهر غير نيالوده ام دل و جان را
هر آنچه در حق من گفته اند هست دروغ

نيافت آينه دل صفا ز صيقل ما
بماند در دل ما زنگ زآب و گل صد حيف

ز من شنو سخن راست يار در دل ماست
بعشق کوش و برون آور اين گهر ز صدف

چون نمي يابي کسي گوشي دهد حرف ترا
بعد از اين اي (فيض) ميگو با در و ديوار حرف

جان منزل جانان عشق دل عرصه جولان عشق
تن زخمي چو کان عشق سرگوي در ميدان عشق

عشق است در عالم علم عشقست شاه و محتشم
شي لله دلها نگر بر درگه سلطان عشق

تا باشدم جان در بدن از عشق ميگويم سخن
عشق است جان جان من اي من بلا گردان عشق

بس به تنگ آمد مرا از هر چه جز عشقست دل
ميفروشم خويش را يک تنگه در بازار عشق

در عشق خود سوزي مرا چون شمع افروزي مرا
از لطف تو تابنده ام الملک لک و الحمد لک

بدنيا تا زيم عشق جمال تو بجان ورزم
کنم چون روي در جنت بود آنجا مقامي لک

وجود (فيض) شد در ذات تو مستهلک و فاني
فلست منه في شي ء تمامي لک تمامي لک

در دلم تا جاي کرد از لطف آن رشگ ملک
غير او تا ثبت کردم غيرت او کرد حک

او بدور تو محيطست و توئي غافل ازو
در ميان آب و غافل ز آب ميباشد سمک