ديوان فيض کاشاني

در آسمان ملائکه گويند آمين
آندم که (فيض) روي کند در دعاي تو

با دل ما در تکلم روز و شب
در سراغت ميدود دل کو بکو

شهد گرفته در دهان نقطه بنقطه تابتا
مهر نهفته در بيان نکته بنکته تو بتو

در ره او گرد مي بايد شدن
آنکه گردد در ره او گرد کو

ديده گريانم از درياي عشق
در کنار در و گوهر ريخته

بنال بر در ما تا بجوش آيد رحم
بزار بر در ما تا برويد اشک گياه

هر که هستش از ذکا در قبه سر مشعله
بايدش جز سعي در دانش نباشد مشغله

اکثر اهل نظر در راه عرفان عاجزند
از ذکاشان نيست در تاريکي ره مشعله

گروهي در طريق معرفت گم کرده عارف را
گروهي قيل و قال آورده در گفتار افتاده

بنموده در نقاب نکويان جمال خويش
وين طرفه در نقاب بديدار بوده اي

آن يکي را در وصالت عارض چون ارغوان
وآن دگر را در فراقت ديده خونبار ده

شور عشقي در جهان افکنده اي
مستيي در انس و جان افکنده اي

کرده جا در جان و جان خسته را
در طلب گرد جهان افکنده اي

هرجا در فقر بود در بست
بگشاد چو جود را خزانه

نظر برمدار از مسبب در اسباب
سببهاست حيران او در ميانه

اي در وصال ما گذرانيده سالها
امروز در مفارقت ما چگونه اي

مرغ دل ما بلبلي در گلشن اين خاکيان
از مستي ما غلغلي در گنبد ميناستي

از سوزش ما شورشي افتاد در جان ملک
فرياد لا علم لنا در عالم بالاستي

بخيال اگر درآئي چو تو در جهان نگنجي
چو تو در جهان نگنجي بخيال کي درآئي

در صفا ماهي و در رنگ و طراوت گل تر
آن قماش فلکي باز متاع چمني

بجز از در گدائي بر تو رهي ندارم
بر تو رهي ندارم بجز از در گدائي

در وصل تو چون اخگرم ميسوزم آتش ميخورم
در فرقتت خاکسترم تو آتشي تو آتشي

داردم چشم تو در آرزوي بيماري
نظري کن که بتاب آيم و در تب هله هي

غمزه ات کرد رخنه در دل من
در دل من بغمزه جا کردي

در دل بيقرار من مايه اضطراب تو
در سر بيخمار من مستي جاودان توئي