ديوان فيض کاشاني

تخم وفات در جان کشتم که چون بميرم
شام وفا پس از مرگ از خاک من برآيد

وقف تو کرده ام من جان و دل و سر و تن
در خدمتم سراپا تا جان ز تن برآيد

چون در سفر تو باشي صد جان فداي غربت
گر ره زني تو مقصود از راهزن بر آيد

تابوت من زتاک و کفن هم ز برگ تاک
در ميکده بباده مرا شست و شو کنيد

زان نسيمي در چمن شد سرو از رفتار ماند
گل تجلي کرد و بانگ عندليبان تازه شد

نفخه زان در نعيمستان جنت اوفتاد
هم بهشت و کوثر و هم حور و غلمان تازه شد

آب حيوان در لب لعل تو و ما خشک لب
حسرت آن لب مرا از جان شيرين سير کرد

چو تو در بر من آئي اثري ز من نماند
چو جدا شوي ز جانم رمقي بتن نماند

بار جان با عشق جانان بر نمي تابيد دل
جان برون شد از تنم در دل غم جانانه ماند

هيچکس آگه نشد از سر اين بحر شگرف
سوخت بس غواص را دم در صدف دردانه ماند

دل بعشق تو دهم تا رمقي در دل هست
جان براي تو دهم تا بجهان جان گذرد

اهل وحدت در جهان جز يک نمي بيند دلش
مشرکست آنکو بعقل خود دو را يک ميکند

عيد است و هرکس از غلط غيري گرفته يار خود
مائيم و در خود عالمي دار خود و ديار خود

گم کرده خويشيم ما از خلق در پيشيم ما
از ما ببر تعليم کار آنگاه شو سر کار خود

ز دود ناله چگويم کز آسمان بگذشت
ز خون ديده که در نهر و جو نمي گنجد

بيان چه سان بتوان از جمال او حرفي
چه در بيان و زبان وصف او نمي گنجد

از فلک روزي نخواهم نعمت عشقم بس است
در دل از غم رزقهاي گونه گونم داده اند

از دل ببرد صبر و از جان گرفت آرام
از سر ربود هوش و در سينه کارها کرد

من شير مست عشقم در بيشه فتاده
کي تر ز خشک يا تر يا هر زبر جدا کرد

شد زنده سر که در قدم دوست خاک شد
جان مرد چون ز درگه جانان قدم کشيد

در بزم عشق هر که به عيش و طرب نشست
بس جرعها ز خون جگر دم بدم کشيد

من در او ميزنم امروز، باشد وا شود
گر تو داري صبر زاهد، باش تا فردا شود

گر بميدان دست آري سوي چوگان در زمان
صد هزاران گوي سر از هر طرف پيدا شود

جان بخواهي داد (فيض) آخر تو در سوداي او
آري آري اهل دل را سر درين سودا شود

اي خوش آن صبحي که چشمم بر جمالت وا شود
يا شب قدري که در کوي توام مأوا شود