ديوان فيض کاشاني

هر که خيري ميکند اضعاف آن يابد جزا
ميدهم جان در رهش تا جان جان آيد مرا

گفت خدا که اوليا روي من و ره منند
هر چه بخواهي از خدا بر در اوليا طلب

خسته جهل را بگوي خيز و بيا بجست جوي
از بر ما شفا بجو از در ما دوا طلب

در محافل شعر ميخوانم گهي با آب و تاب
گاه بهر خويش خوانم بي لب از روي کتاب

آن غزل خوانم که در وي معني قرآن بود
گر فرود آيد بکهسار از خجالت گردد آب

نصرت دين حق و در درد بودن متفق
ز أهل علم و پيشوايان و فقيهان خوش نماست

بر درت افتاده ام خواهي بکش خواهي ببخش
هر چه با عاشق کني در کيش عشق آن خوش نماست

هر چه در عالم بود او راست مغز و پوستي
مغز او معلاي او صورت او پوست پوست

در صدف جان دري نيست بجز دوست دوست
آنکه دل از عشق او زنده بود اوست اوست

هر چه در عالم بود او راست مغز و پوستي
مغز او معلاي او و صورت او پوست پوست

آنکه بهر او زمين بي خود فلک سرگشته است
کوه ازو نالان و دريا در فغان پيداست کيست

مست حق شو تا که باشي هوشيار وقت خود
غير مستش در دو عالم هوشياري هست نيست

آنکه را آگه شد از تقصير خود در کار حق
جز دل بيمار و چشم اشکباري هست نيست

سعي کن تا سعي تو خالص شود از بهر حق
غير خالص روز محشر در شماري هست نيست

نيک و بد هر که هست سوي خودش عايدست
هر چه در امروز کرد روز جزا آن گرفت

در ره عرفان و عشق (فيض) بسي سعي کرد
تا که بتوفيق حق عشق ز عرفان گرفت

از دهان ما شنيد و در دل خود جاي داد
آن دل حکمت پذير از روزن ما روشن است

تا بود جان در تن ما اشک و آه ما بجاست
مستمر گرمابه گرم و گلخن ما روشن است

هم ز هجرش آتشي در جان ما افروخته
هم ز وصلش اين دو چشم روشن ما روشن است

ميشود دل مشتعل از اشتياق دوست (فيض)
اين سخن از شعله دل در تن ما روشن است

پاي تا سر همه ام در غمت انديشه شدست
زدن تيشه بر اين کوه مرا پيشه شدست

اينقدر دانم که جا کرده است در ويرانه ام
مي ندانم چون درآمد از کجا و چون نشست

جويها از چشم خونبارم روان شد هر طرف
هر که نزديک من آمد لاجرم در خون نشست

اي که در راه خدايت چشم غيرت رهبرست
باغ را بنگر که از آثار رحمت اخضر است

يک بيک از شاخها را بر درختان جابجا
در ثناي حق ز هر برگي زبان ديگر است