ديوان فيض کاشاني

بست در پيچ زلف خم در خم
پاي دل را ز دست چون نشوم

زهر قهر ار تو کني در جامم
خوشتر از شهد بود در کامم

در صورت اگر بعاقلان مي مانم
در معني ليک شوخ و شنگ آمده ام

در سينه دوستان سرودم چون (فيض)
در ديده دشمنان خدنگ آمده ام

ترا آن نيستي در عين هستي
بود آرام در عين طپيدن

هر که ميخواهد سخن گستر بود در انجمن
اولش بايد تأمل در سخن آنگه سخن

بحشرم بده نامه در دست راست
ز هولم در آنروز بي باک کن

در توحيد ز اصداف معافي بکف آر
نيست در بحر حقايق گهري بهتر ازين

چشم بيمارش چه گردد جلوه گر در بوستان
در ثنايش نرگس بيمار ميگويد سخن

آن يکي در عالم ظاهر از حق ميزند
وآن يکي در باطن از اسرار ميگويد سخن

هر کرا بيني بنحوي در لباس
در حق آن يار مي گويد سخن

بيابيا که نمانده است صبر در دل من
بيابيا که نمانده است آب در گل من

در طلب پا نکشم در رهش ار سر برود
تا نيايد بکف آن دلبر عياره من

پخت در بوته سوداش دل خام طمع
سوخت در آتش هجرش جگر پاره من

صبا در گردنت در رهگذرش ريز خاکم را
بود روزي بگيرد دامنش دست غبار من

نيست چو من واپسي در همه واپسان
چو نيست من بيکسي در همه بيکسان

زآن دهان حرفي فکندي در ميان
زآن ميان خلقي فکندي در گمان

زآن دهان در ميان جز حرف نيست
زآن ميان هم نيست چيزي در ميان

در دهان خود غير حرفي نيست زين
در ميان هم غير موئي نيست زان

در سرم عشق تو اي يار همانست همان
در دلم حسرت ديدار همانست همان

در دام زلف پر شکن تست پاي دل
گو غمزه دست رنجه مکن در شکار من

مرکب جانست تن در راه صعب آخرت
در سفر ناچار باشد پاس مرکب داشتن

سعيها دارد بسي ابليس در اهلاک ما
تا تواني سعي ميکن در نجات خويشتن

منگر تو در روي بتان بهر هواي خويشتن
در آتش سوزان مرو اي دل بپاي خويشتن

گرنه در سر خيال تست مقيم
ورنه در جان هواي تست روان