ديوان مسعود سعد سلمان

در بيشه هاي هند کنون بي خلاف هست
شير از نهيب تيغ تو بي خواب و خور شده

ز در درآمد دوش آن نگار من ناگاه
چو پشت من سر زلفين خويش کرده دو تاه

اي بوده بام و روزن تو چرخ و آفتاب
در سمج تنگ بيدر و روزن چگونه اي

اي روزگار هر شب و هر روز از حسد
ده چه ز محنتم کن و ده در ز غم گشاي

بر بنده رحم کن که همي بنده جان و تن
در مدح و خدمت تو مسما کند همي

گر گويم و گر نه غم دل در دل چون نار
مي بترکد اين دل اگر گويم ياني

اي شاد به تو جان من و جان جهاني
هر روز فزون بادا در جان تو جاني

پيدا شود از رادي و از دولت هر روز
در جاه تو و مال تو سودي و زياني

راي تو و دست تو کند در همه احوال
بر دولت تو سودي و بر مال زياني

اين شعر در آن پرده خوش آمد که بگويند
اي دوست به صد گونه بگردي به زماني

شب گر نه به همرنگي بودي چو دو زلف تو
کي در شب تاريکم يک لحظه قرارستي

از عشق تو گر روزم زينگونه نه تيره ستي
در هجر تو گر کارم زين نوع نه زارستي

گر در خور جشن تو تحفه ستي و هديه ستي
از هفت سپهر انجم پيش تو نثارستي

در شعر دعا گويمي ار نه به همه وقت
اين چرخ و فلک را به وجودش قسمستي

ديو از الم خشت تو بر خشت زند سر
کوه از فزع گرز تو در برز کشد يال

تأثير حل و عقدش در قبض و بسط ملک
بر آب نقش گشت و بر آتش نشان گرفت

گويي که مست شد گل لعل از نشاط تو
رازي که داشت در دل از آن آشکاره کرد

من در خمار هجر تو نابوده مست وصل
تو مي کني بلب بتر از مي خمار من

مي را عزيز بدار و به چشم خرد ببين
در بزم شاه عالم عز و مقام مي

اي رشک مهر و ماه تو گر نيک بنگري
در مهر و ماه طيره کني مهر و ماه را

در دهر داد دين ز تو آسوده شد که هست
از بهر دين و داد قعود و قيام تو

هر چند من از عشق تو در ناله و آهم
هر چند من از عشق تو از گاه به چاهم

تابنده تر از زهره و از مشتري آن چيست
چيزي که در اين عالم بي او نتوان زيست

طبعم چو تن و مدح و در طبع چو جانست
اين گفته مسعود بدان وزن و بيانست

پرستاره ست از شکوفه باغ برخيز اي چو حور
باده چون شمس کن در جام هاي چون بلور