ديوان مسعود سعد سلمان

ز بس که کندد و زلف و بس که راندم اشک
يکي چو در ثمين و يکي چو مشک ختن

نه جور بيني ازو و نه تيرگي ز بهار
نه نقص يابي ازو و نه عيب در قرآن

ز بهر ديدن و گفتار باشد از کف شاه
درين ز پيکان ديده در آن ز تيغ زبان

زمين دو پيکر گردد ز بس که در حمله
ز سر دو نيمه کند خنجر تو تا به ميان

مساعي تو در شر و خير بست و گشاد
به تيغ صاعقه انگيز و کلک فتنه نشان

به حل و عقد و به ابرام و نقض در کف تو
همي طرازد و سازد مصالح گيهان

بدان اميد که او را به مهر شير دهد
شکوفه باز کند در چمن به حرص دهان

ويژه مي پير نوش گشت چو گيتي جوان
دل چو سبک شد ز عشق در ده رطل گران

گرد بلا کن مگر در وي جفا کن مبين
نزد دغا کن مباز لفظ خطا کن بران

بريست او را تهي که دل نباشد درو
راز دل خود به خلق فاش کند در زمان

چنان فتاد آن درين که خار در برگ گل
چنان گذشت آن ازين که سوزن از پرنيان

نخفت چشمم در راه لحظه اي گر چند
ز ريگ و سنگ بسي بود بستر و بالين

نگر چه کرد او در کار جنگوان امسال
به رمح خطي و تير خدنگ و تيغ يمان

نشسته بودم در کنج خانه اي بدهک
به دولت تو مرا بود سيم و جامه و نان

در آن همي نگرم من که هر شبي تا روز
چه راز گويد يارب به منش باز رسان

چو ز آرزوي تو من شعر خود همي خوانم
شود کنارم پر در ز ديده و ز دهن

گر بحر گردد او نبود تا به کعب من
ور باد گردد او نرسد در غبار من

ز حوت خاري جسته ست مر مرا در حلق
که هر زمان کنم از درد او هزار افغان

جانم ز رنج و محنتشان در شکنجه است
يارب ز رنج و محنت بازم رهان به جان

جز من که گفت خواهد در خورد تو ثنا
جز تو که را رسد به بزرگي من گمان

بوالفتح راوي آنکه چو او نيست اين مديح
يا در سراش خواند يا نه به وقت خوان

چنان کنم پس ازين مجلس تو در مه دي
که دشت گشته ست اکنون ز ماه فروردين

در بزم و رزم نوري و ناري نه اي نه اي
سوزان تري از آن و فروزنده تري ازين

در چرخ ملک و عصر شرف روي و رأي تو
ماهيست نيک روشن و رأييست بس مبين

تازان سپاه حشمت جود تو در جهان
از مصر تا به بصره و از روم تا به چين