ديوان مسعود سعد سلمان

خدايگانا هر عمر و جان که در گيتي است
عزيز و شيرين پيوند عمر و جان تو باد

خدايگانا شاها ز عدل و جود تو هست
به ماه دي همه گيتي چو باغ در خرداد

چو شاه عادل و راي تو در جهان ماند
هميشه تا به ابد ملک شاه عادل و راد

چو زاد سرو مرا راست ديد در همه کار
چو زاد سروم از آن هر زمان بپيرايد

در جنگ حلق و روي دليران ز گرد و خوي
چون سنگ خشک ماند و چون ابرتر شود

راي تو هر زمان ز براي حيات ملک
جاني شود که آن به تن ملک در شود

بزرگ شاها در هر هنر که شاهي راست
زمانه چون تو نديد و سپهر چون تو نزاد

تو شاه رادي و در دهر شاهي و رادي
نه چون تو بيند شاه و نه چون تو دارد ياد

آن شاه گنج بخش که از بيم جود او
در کوه زر و سيم طبيعت نهان کند

به روي چشم و چراغ تو چشم دولت ملک
چو گشت روشن در وقت چشم بد بکفيد

بر زد به مغز کفر و برون شد ز چشم شرک
زد در زمانه زخمش و بأس قضا سوار

گه چون خزان تو زر و درم ريز بي قياس
گه چون بهار در و گهرپاش بي شمار

قدر تو را نشانده به صد ناز بر کتف
جاه تو را گرفته به صد مهر در کنار

همانا گنج باد آورد بگشا دست بادايرا
که در افشاند بس بي حد و زر گسترد بس بي مر

زهي چون بخت بر تو شده بر هر تني پيدا
زهي چون راز مهر تو شده در هر دلي مضمر

تو را بينند بر کوهي شده در حمله چون بادي
چو برقي نعره پر آتش چو رعدي حلق پر تندر

گهي اين بر گهر تابد چو ياقوتي تو را در کف
گهي آن پرگره پيچد چو ثعباني به چنگ اندر

ببر بهر نشاط انده به عودي از دل عشرت
بزن بهر دماغ آتش به عودي در دل مجمر

چو سيم و زر نهان دارندش از بيگانه در خانه
چو سنگ و گل نگردانندش اندر خانه با زنبر

زان پيش کز عدم به وجود آمدي خداي
موجود کرده بود هنر در تو سر به سر

آميخته هواي تو با دل چو جان و تن
و آويخته رضاي تو در تن چو پود و تار

تخمي که جز به نام تو در گل پراکنند
آن کشت را به ژاله کند ابر سنگبار

ور قطره اي ز جود تو بر خاک برچکد
در دشت هر غبار که باشد شود عقار

گاه از فزع چو رنگ جهد بر فراز کوه
گاه از قلق چو مار خزد در شکاف غار

چرا تو از بره و گاو در فغان باشي
که بي سروست يکي زين و بي لگد ديگر