ديوان مسعود سعد سلمان

نرگس او شد ز ديده همچو نيلوفر در آب
وز طپانچه دو رخ من رنگ نيلوفر گرفت

پاي هاي تخت او را مهر بر تارک نهاد
مهر و ماه از آسمان گوهر در آن افسر گرفت

باغها را چرخ ها از حرص جود دست شاه
جوي ها پر سيم کرد و شاخ ها در زر گرفت

من به گيتي اختيار شاهم اندر هر هنر
با من اندر هر هنر خصمي که يارد در گرفت

ور چه خصمي داشت اين دعوي کجا معني بود
در همه معني عرض کي دعوي جوهر گرفت

در هر چه اوفتاد بد و نيک و بيش و کم
او تا به داشت تاب سپهر کيان نداشت

آن بندگي که بودش در دل نکرد از آنک
يک هفته داشت چرخش و جز ناتوان نداشت

ز عقل ساز حسام و ز دست ساز سپر
که با زمانه و چرخي تو در جدال و نطاح

اي عزم سفر کرده و بسته کمر فتح
بگشاده چپ و راست فلک بر تو در فتح

صد فتح کني بي شک و صد سال از اين پس
در هند به هر لحظه ببينند اثر فتح

تا شاخ و بار باشد در باغ و بوستان
بر شاخ دولت تو ز اقبال بار باد

وز آب تيغ و آتش رزم تو در نبرد
عمر عدو چو عمر حباب و شرار باد

هر تازه گل که ملک تو را بشکفد ز بخت
در ديده منازع ملک تو خار باد

اين باد عمر و ملک تو را در جهان شمار
وز عمر و ملک حظ تو عکس شمار باد

شب ها و روزهاي تو در حل و عقد ملک
از حکم هاي دور سپهر اختيار باد

از حفظ و عون يزدان در سرد و گرم دهر
بر شخص عالي تو شعار و دثار باد

هر دشت بي گيا که تو در وي کني نزول
با جوي هاي آب روان مرغزار باد

در هر غزات نصرت و فتح و ظفر تو را
چون فتح و نصرت و ظفر شاه يار باد

در صدر تو ز بخشش تو همچنين که هست
مدحت عزيز باد و زر و سيم خوار باد

ز عدل تست که نرگس به تيره شب در دشت
نهاده بر سر پيوسته طشت زر دارد

همي عقاب و گوزن از نهيب تير و کمانت
به کوه و بيشه در آرام و مستقر دارد

نه هر که شاهش خوانند شاهي آيد ازو
نه هر که ابر بود در هوا مطر دارد

اي آنکه به اقبال تو در باغ وزارت
هر شاخ که سر برزد با نشو و نما شد

نقاب شرم چو لاله ز روي بردارند
چو ماه و مهر سر و روي در نقاب کنند

سزد که باش شاها ز ملک خرم و شاد
که ملک تو در شادي و خرمي بگشاد