ديوان محتشم کاشاني

چون يتيم بي کسان بر بي کسي زاري کند
اتفاقي با دل زارش در آن زاري کنيد

در محل آه و زاري بر يتيمي هاي او
از دم آتش ريزي و از ديده خونباري کنيد

از جهان چون رفت با احسان خير آن خيره
ذکر خيرش در محافل تا ابد مذکور باد

مردم و جن و ملک ز آه نبي در آتشند
آري آري تعزيت را گرمي از صاحب عزاست

طفل مريم بر سپهر از اشگ گلگون کرده سرخ
مهد خود در شام غم همرنگ طفل اشک ماست

مدتي شد کز وطن بهر تو دل بر کنده است
وز ره دور و درازش رو در اين دولتسرا است

اي مسجد از اسف تو بر اصحاب در ببند
وي منبر از فراق تو آتش ز خود برآر

محراب را که روي در او بود سال و مه
پشتش خميده ماند ز حرمان هلال وار

هر ناله اي که نوحه گر از دل به لب رساند
در بحر و بر بگوش انس و جان رسيد

در چار رکن و شش جهت و هفت بارگاه
کار عزا و شغل مصيبت به آن رسيد

گنجي که بود پر گوهر از وي بسيط خاک
در زير خاک رفت و درين خاکدان نماند

ترسم زبان بسوزد اگر گويم آن چه گفت
در وقت دست و پا زدن آن سرو خوش خرام

چون سگ کويت نهد پا بر زمين در راه او
گستراند پرده هاي چشم خود آهوي چين

آن که خاتم را يدالله کرد در انگشت تو
ساخت نص فوق ايديهم تو را نقش نگين

بار هستي بر شتر بندد عماري دار تو
دل طپد در کالبد روئين تنان را چون جرس

اي تو را جاي دگر در عالم معني مقام
درگهت را قبله ايم و روضه ات را کعبه نام

ما برين در زايران کعبه اصليم و هست
حج اکبر زان ما آنست و بس اصل کلام

گر يکي مانع نباشد گويم اين بيت الحرم
نيست در حرمت سر موئي کم از بيت الحرام

اهل عصيان گر تو را روز جزا حامي کنند
قهر سبحاني کند تيغ جزا را در نيام

در جزاي خصم اگر سرعت کني نبود بعيد
گر شود پيش از محل واقع قيامت را قيام

مي کشد شوقم عنان باد اين کشش در ازدياد
تا شود تنگ عزيمت تنگ بر خنگ مراد

با توجه يار شو اي بخت و در راهم فکن
کاين گره از کار من يک دست نتواند گشاد

چون برم در سلک مخلوقات نامت را که حق
برترين نام هاي خويش را نام تو ساخت

کرد چون بخت بلند اقدام در تعظيم عرش
افسرش را حيله بند از خاک اقدام تو ساخت

بخت کو تا آيم و در آستانت جا کنم
رو به جنت پشت بر دنيا و ما فيها کنم