ديوان محتشم کاشاني

يارب امشب از علامتها چه مي بيند به خواب
آن که فردا خواهمش کردن علامت در جهان

دست و تيغي شد علم کاندر ته هفتم زمين
گاو و ماهي در خيال پس خمند از تاب آن

بيش از آن کن فکر کار خود کز اسباب صلاح
از فساد مفسدان چيزي نماند در ميان

مي جهد از شست قهر اما به اعراض دگر
تير پر کش کرده اي کز صبر دارم در ميان

مراز لطف تو صد مدعاست در ته دل
به جز يکي ز دل اما نمي رسد به زبان

به راه بس که فتاده است کاهل آن لاشي
کسش نيافته يک روز لاشه در دو مکان

مثقبي باريک تر از فکر خود ترتيب داد
سي و يک سوراخ در يک دانه خشخاش کرد

يک شبش در خواب ديدم با رخي کز عکس آن
بر زمين و آسمان مي تافت انوار بهشت

سيد عالي نسب قاضي عمادالدين که شد
صد خلل در کار شرع از فوت آن عالي جناب

چون ز دانش داشت ملک شرع در زير نگين
شاه ملک شرع شد تاريخش از روي حساب

زبده آل نبي سيد قوام الدين که بود
بي نظير از حسن سيرت در بسيط بحر و بر

طبعم چو در غمش الف از ب نمي شناخت
يک سال اگر کم است دلا عذر او بگو

از بي وفائي عمر ناگه چو رخت بر بست
وز دهر شد مسافر در خلد ساخت ماوا

در قيام اين قيامت دل گماني برد و گفت
دور گوئي شد بهي زان شاعر شيرين کلام

اشعث طماع عهد خود جمال قصه خوان
آن که چون او طامعي در بحر و بر صورت نيست

اين صبح تيره باز دميد از کجا کزو
کار جهان و خلق جهان جمله در هم است

اين کشته فتاده به هامون حسين توست
وين صيد دست و پا زده در خون حسين توست

حيف از آن داور که در عهدش نشد هرگز بلند
ناله شيخ کبير و گريه طفل صغير

آن خداوندي که پيشش سر نهاد و دست بست
هرکه در روي زمين شد صاحب تاج و نگين

در زمين عيسي دمي جام اجل بر لب نهاد
که آسمان شرمنده شد وز کرده خود لب گزيد

حرف ماتم را که باد از صفحه ايام حک
نقش ديوار و در دولت سراي من کنيد

از زبان و چشم ودل فرياد و زاري و فزع
در خور شان و شکوه کبرياي من کنيد

مرکب چوبين تن بي يال ودم را بعد از آن
بر در آريد و به جاي باد پاي من کنيد

هرکجا بينيد زهر خشم در جام غضب
از من و از خلق خشم آشام من ياد آوريد

روز بازار سخا کايند بر در خاص و عام
از عطاي خاص و لطف عام من ياد آوريد