ديوان محتشم کاشاني

عجب آبيست در جوي تو فرمان قضا جريان
که بر پست و بلند و سفلي و علوي روان آمد

اي تو را در دور بر ما تحت گردون داوري
وي تو را از قدر بر مافوق گردون اقتدار

مي گذشت از جمله اوقاتي ولي پيوسته بود
وام تاجر در ميان و مال ديوان بر کنار

کيسه بي زر سفره بي نان دل ز بي برگي هاي دهر
نارسيده لطفي از شه در رسد تحصيلدار

گر به آن ارزم که در اصلم خريداري کني
اصل و فرعم را بخر وآن گه به لطف خود سپار

حيف باشد چون مني که اوقات خود در مدح تو
صرف نتواند نمود از فاقه يک جزو از هزار

بر دل جوهر شناست بشمرم در و گهر
وز کف دريا خواصت پر کنم جيب و کنار

بودش به من گمان خطائي که ذات من
در ارتکاب آن ز ملک بي گنه تر است

فلک در آينه عرض و فرش ديد و نداد
نشان ز فرش چنين و خبر ز عرش چنان

اين هم از اقبال او ديدم که از درياي فکر
چون فروشد عقل کارد در درياي دگر

در آن سفر که به جز اهل خدمت ايشان را
نبود يک تن از انصار و يک کس از اعوان

لباس حج چه در احرام گاه پوشيدند
به جاي خود و زره بي خبر ز تيغ و سنان

اي فلک حشمت که در دکان نظم محتشم
به ز مدح مشتري گير تو يک پرگاله نيست

وان عروسان را که در عقد تو مي آرد به نظم
هيچ يک را احتياج صنعت دلاله نيست

با دگر اشعار کز پي مي رسد اين قطعه هست
کاغذي باوي که کوتاهيش در دنباله نيست

آن قدر در کز ثنايت دردل ذخار اوست
بر گل صد برگ سوري صد يک آن ژاله نيست

او چو در جولان گه صد ساله مدحت پا نهاد
وين سخن بي اصل مثل شعله جواله نيست

وجه انعامش که مرقوم است و مجري در برات
همچو احسان دگر ياران چرا هر ساله نيست

سخن نگشته به لب آشنا به فعل آمد
بهر چه راي تو در کار دهر فرمان داد

ليک از نظم گران سنگ مناسب تر نيست
آن چه در پاي تو اي کوه وقار اندازد

افتخار اهل دولت خواجه احمد آن که بود
نشئه اقبالش از فيض ازل در آب و گل

از دل و جان بود مولاي علي و آل او
لاجرم چون گشت در جنت به ايشان متصل

در قفاي من زبان هر که مي گردد به خبث
من به تيغ هجو بيرون از قفا خواهم کشيد

ديده اغيار خواهم کند و در چشم اميد
يار را هم داروي خوف و رجا خواهم کشيد

وان حيله ساز شوم که تا زاده مادرش
در مکر و زرق و شيد به شيطان برابر است