ديوان فيض کاشاني

عشق در بحرست امواج غريب
عشق در بر است دامان وسيع

عشق در کوهست تمکين و ثبات
عشق در باد هوا سير سريع

عشق در مرغان خوش الحان نعم
عشق در گلهاست الوان بديع

عشق در اطفال لهوست و لعب
در زنان ازواج را بودن مطيع

عشق در شاعر معاني بستن است
عشق در (فيض) است احصاي جميع

در غمش در خلد عشرت چون کنم
ماندگي از بندگي حيفست حيف

عمر و جان در طاعت حق صرف کن
در جهان جز بندگي حيفست حيف

جان و دل در باز در راه خدا
غير اين بازندگي حيفست حيف

اگر تو غوص کني در بحار گفته (فيض)
سفينه پر کني از در که آوريش بکف

تن را بگداز در ره عشق
جان را درباز در ره عشق

(فيض) در خود بخود سفر ميکن
که ترا در دلست و جان ره حق

در سراي وجود غير تو نيست
در سراي تو مي شويم هلاک

حسن صورت دلفريب و حسن سيرت دلپذير
اين بود پاينده آن در کاهش و در انتقال

رفت عمرم در غم دل واي من
خون شد اين دل در تن من واي دل

پاي نه در بحر جان سر سبز شو
(فيض) ميخشگي تو در صحراي دل

در گريه دل کجا رسد زاري چشم
درياي دو ديده گم شود در نم دل

مزه قهر يافتم در لطف
لطف در قهر هم مزيد ستم

(فيض) در کفر ديد ايمان را
تا که زلفت فتاد در شستم

باشي تو در نظر بکجا افکنيم چشم
در چشم ما چو هستي ز اغيار فارغيم

در بلا و در ولا قربان شويم
از تن و جان و جهان بيرون رويم

با مردمان حديث تو گويم در انجمن
تنها حديث با در و ديوار ميکنم

مرغ دل داشت هواي تو در اقليم دگر
کرد پروازي و در دام بلا افتادم

خوشم با سوختن در آتش عشق
بهل تا من در اين سودا بسوزم

محب آل پيغمبر نميسوزد در آتش (فيض)
چو دارم مهرشان در دل چه ترساني ز نيرانم

شدم در ژنده پنهان از نظرها
چو گنجي جاي در ويرانه کردم