ديوان محتشم کاشاني

سر و کلاه عجب گر به باد بر ندهي
که چون حباب هوا در سري و سر به هوا

و گر نمي کني از نقص دين نماز تمام
نگشته در ته پاي تو گرم روي روا

ز بس که خوف بري از سياست قروقش
ز بس کزو بودت بيم در خلا و ملا

ببين که صد يک آن بيم هست در دل تو
به آن ادب نفسي مي شوي نفس پيما

که گر خوري لب ناني بر آن شود مرقوم
و گر کشي دم آبي در آن بود مجرا

نه آنقدر دلت از عفو مي کنم ايمن
که کم زند در طوف دل تو خوف خدا

به عهد کردم از آن ذکر دايمش تاريخ
که دايم اين بودت ذکر در خلا و ملا

از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاب
بگرفته آستان تو را بر زر آفتاب

گرد سر تو شب پره شب پر زند نه روز
کز رشگ آتشش نزند در پر آفتاب

در روز ابر و باد کرائي برون ز فيض
از ابر و ماه بارد و از صرصر آفتاب

بشکست سد شش جهت و در تو مه گريخت
چون مهره اي برون شد از ششدر آفتاب

گر نسازم سر فدايت بر تو خون من حلال
ور نميرم در هوايت زندگي بر من حرام

صد هزاران شيوه دارد آن پري در دلبري
من ندارم جز دلي آيا نهم دل بر کدام

غيرتم زد در دل آتش کز چه باشد بي سبب
هندوي شيرين مذاق از دلبر ما تلخ کام

حيدر صفدر که در رزم از تن شير فلک
جان برآرد چون برآرد تيغ خونريز از نيام

ساقي کوثر که تا ساقي نگردد در بهشت
انبيا را ز آب کوثر تر نخواهد گشت کام

فاتح خيبر که گر بودي زمين را حلقه اي
در زمان کندي و افکندي درين فيروزه بام

قاتل عنتر که بر يکران چه مي گردد سوار
مي فرستد خصم را سوي عدم در نيم گام

وانکه گر جمع نقيضين آيد او را در ضمير
آب و آتش را دهد با هم به يکدم التيام

يک تمناي دگر دارم که چون در روز حشر
بر لب کوثر بود لب تشنگان را ازدحام

من و مجاهده در راه دين به کلک و زبان
ز وصف شاه مجاهد به ذوالفقار دو دم

به صورتخانه چين گر قد و عارض عيان سازي
مصور را ورق در دست و کلک اندر بنان لرزد

ز آه سرد من لرزد دل محزون در آن کاکل
چه مرغي کز نسيم صبح دم بر آشيان لرزد

گر افتد ماهي رمحت به بحر آسمان شايد
که در دست سماک رامح از سهمش سنان لرزد

به ميدان خنک سيمين تنک زرين رنگ چون راني
ز هيبت چون جرس دل در بر روئين تنان لرزد