ديوان محتشم کاشاني

از ديدن او پند گو يک باره منعم مي کند
در عمر خود نشنيده ام پندي به اين بيهودگي

پاي طلب کوتاه گشت از بس که در ره سوده شد
کوته نمي گردد ولي پاي اميد از سودگي

با غير اگر عمري بود پيدا نگردد هيچ کس
يک دم به من چون برخورد در دم شود پيدا کسي

هر گل که به باغ آيد مي بويم و مي گويم
در پاي تو ميرم من تو بوي کسي داري

ساربان بر ناقه مي بندد به سرعت محملي
چون جرس ز انديشه در بر ميطپد نالان دلي

آن غمزه اي که يک تنه مي زد به صد سپاه
در ره کدام قافله را کرد رهزني

در گوش دلم تکرار بس راز همي گويد
آن غمزه که مي گويد صد نکته به ايمائي

آنچه در دل بردن از لطف دمادم مي کنند
اين فسون سازان تو از جور پياپي مي کني

ساقيا طي کن بساط غم در آن بحر نشاط
کز نم فيضش گذار از حاتم طي ميکني

محتشم از ضعف چون گيتي چناني اين زمان
جاي آن دارد اگر جا در دل و پي ميکني

نگون کردي لواي دوستان اين خود که کرد آخر
که در عالم به دشمن دوستي خود را علم کردي

ملک شاني و پشت قدر احباب از سگان کمتر
پريشاني و احباب از تو دايم در پريشاني

اي در تن هر گلبني از رشگ تو صد خار
اين گلبن بي خار که دارد که تو داري

به نما به ملک روي که سازد ز رقابت
در نامه من ثبت گناهي که تو داري

زين تب چنان ره نفسم تنگ شد که هيچ
جز آب تيغ او نرود در گلو مرا

عکست که اي کرده در آب اي محيط حسن
مي بيندت مگر که دل و دارد اضطراب

زهره در مجلس ما سجده ز مه خواهد خواست
مير مجلس اگر آن زهره جبين خواهد بود

آتش از غيرت اين خانه به خود خواهد زد
هر پري خانه که در روي زمين خواهد بود

نقد درست جان بنه اي دل به داد عشق
کان نقد در قليل و کثير است بي کسور

چو نيست در نظر آن گل که نوبهار من است
مرا ز باغ چه حاصل ز نوبهار چه حظ

گر شوي مهمان جان از عقل و دين و صبر و هوش
در رهت ريزم به رسم پيشکش اسباب دل

عشق چو بازم به ناز سوي تو خواند از برون
در ز درون بسته بود من به فسون آمدم

شد در و ديوار او از تن من لاله فام
بس که ز داغ غرقه به خون آمدم

بس که ما از روي رسوائي نقاب افکنده ام
عشق رسوا را هم از خود در حجاب افکنده ايم

تا فکنده طرح صلح آن جنگجو با ما هنوز
ياز دهشت خويش را در اضطراب افکنده ايم