ديوان محتشم کاشاني

تا پيش هر خس آن گل افکنده پرده از رخ
چون غنچه در درونم خون پرده بسته

هردم کنم صد کوه غم در بيستون عشق تو
من سخن جان ديگرم نسبت به فرهادم مده

چنان سربسته حرفي گفته بودم در محرم کشي امشب
که هم ياران پريشانند و هم اغيار آشفته

به اين صورت نديدم وضع مجلس محتشم هرگز
که باشد غير در کلفت تو هم دربار آشفته

چه روم بي تو به گشت چمن اي حور که هست
باغ گل در نظرم دوزخ تابانيده

گشت معلومم که در گوشت چه آهنگي خوش است
چون شنيدم کز غرض گو حال من پرسيده اي

پنبه اي در گوش نه تا ننهي از غيرت به داغ
اين که مي گويند بدگويان اگر نشنيده اي

از قتل محتشم همه احرام بسته اند
در دفع وي ز بس که تو ابرام کرده اي

نيست چيزي در مذاق من مقابل با بهشت
غير از آن لذت که ايزد آفريد اندر گناه

در تصرف عشوه ات از جان ستانان دل ستان
وز تطاول غمزه ات از تاجداران باج خواه

از من و غوطه در آتش زدن من ياد آر
دست جرات زده هرگه به عنانش باشي

ندانم چون کنم در صحبت او حفظ دين خود
که چشمش مي کند تاراج ايمانم به ايمائي

تيغ تقدير که بد در کف صياد اجل
تو گرفتي و به آن غمزه پر فن دادي

در حرکات پشت زين هست سبک تر از صبا
آن که بپا نشست ازو کوه کشيده ابرشي

از نيم رشحه امروز پا در گلم چه سازم
فردا که گردد اين نم از سرگذشته آبي

زباني داده اند از عشوه آن چشم سخنگو را
که در گوش خرد صد حرف مي گويد به ايمائي

زمين فرسايي از سجده هاي شکر واجب شد
که سر در کلبه من زد کله بر آسمان سائي

به قصد جان نخواندي دادي از نقد وفا بر من
که در نرد محبت خوش قماريهاي من بيني

تو تحسين خواهي اي ناصح که منعم کرده اي زان در
به خوش پندي من درمانده را خشنود پنداري

رسيد و با عتاب از من گذشت آن ترک نازک خود
دعائي گفتمش در زير لب نشنود پنداري

چه باشد گر سنان غمزه را زين تيزتر سازي
دل ريش مرا در عشق ازين خونريزتر سازي

اگرم برون ز امکان دو جهان بود بر از جان
همه در ره تو ريزم که عزيزتر ز جاني

به زمان حسن يوسف چه خلاص بوده دوران
ز تو که آفت زميني و در آخر الزماني

نبودي کوه کن در عشق اگر بي غيرتي چون من
رقابت با هوسناکي چو خسرو عار دانستي

تفاوت ها شدي در غيرت و بي غيرتي پيدا
اگر آن بي تفاوت يار از اغيار دانستي