ديوان محتشم کاشاني

هنوز عهد تو آورده بود دهر به جنبش
که در زمين و زمان بود شور ولوله تو

من خود خريداري نيم کز من توان گفتن ولي
از غيرت سوداي من غوغاست در بازار تو

در حجابست از لب و گوش آن چه مي گويد به من
با دو چشم واله من نرگس شهلاي او

در صبوحي مي تواند کرد پيش از آفتاب
روز را از شب جدا روي جهان آراي او

جان که مي لرزيد دايم بر سر جسم ضعيف
برق عشق آتش زد اکنون در خس و خاشاک او

از خطايي گه گهم بنواز در پهلوي خويش
تا به تقريب سخن چشم افکنم بر روي تو

نيست رويت در مقابل ليک مي گويد به من
صد سخن هر جنبشي از گوشه ابروي تو

بر سخن دارند گوش اصحاب و دارد محتشم
چشم در وقت سخن بر چشم مضمون گوي تو

مرا ز دولت صد ساله وصال آن به
که غير يک نفس آواره باشد از در او

همچو سوسن به زبان با همه کس در سخني
وين خسان را همگي حمل بر آن است که تو

خالي کن اقليم دلم از لشگر ظلم و ستم
گو در زمان حسن تو ويرانه ايي آباد شو

اي در دل غم پرورم صد درد بي درمان ز تو
يک مژده درمان بده گو دردمندي شاد شو

حرف در مجلس نگويم جز به هم زانوي او
تا به چشمي سوي او بينم به چشمي سوي او

دل ز پهلويش برون خواهد فتاد از اضطراب
تن که از ترتيب بزم افتاده در پهلوي او

در جنونم آن چه مي بايست واقع شد کنون
بخت مي بايد که زنجير آرد از گيسوي او

يارب آن مه را که خواهم زد قضا در کوي او
آن قدر ذوق تماشا ده که بينم روي او

فتنه ها برپا کند کز پا نشنيد روز حشر
در ميان خلق محشر چشم عاشق جوي او

زخم ما ممتاز کي گردد اگر تيرش کند
رخنه در هر دل به قدر قوت بازوي او

در دير کرد غسل به مي آن که زا ورع
بر اسمان نگاه نمي کرد بي وضو

تائبم از مي به دور نرگس غماز او
تا نگويم در سر مستي به مردم راز او

ز آب دو ديده گل کنم خاک در سراي او
تا نشود ز آه من محو نشان پاي او

محتشم رشحه اي از لجه رحمت کافي است
گر در آيند به محشر دو جهان نامه سياه

نمي دانم ز خود افتادگان داري خبر يا نه
ز دور اين ناله ما در دلت دارد اثر يا نه

چو جان را نيست در رفتن توقف هيچ ميگوئي
که بايد بازگشتن بي توقف زين سفر يا نه

صحن ميدان کرده رنگ آن خون که در هنگام قتل
گريه هاي محتشم از چشم قاتل ريخته