ديوان صائب

چون به درها مي روي صائب چو ارباب طلب؟
در حقيقت آشنا گر با در دل گشته اي

نيست در مغز زمين چون گردبادم ريشه اي
جز سفر در دل نمي گردد مرا انديشه اي

ابر نيسان را ز استغنا کند خون در جگر
در صدف آن را که باشد گوهر يکدانه اي

اين زمان با غير همدوشي، وگرنه پيش ازين
تيغ در يک دست و در يک دست خنجر داشتي

در کمند آه مي آمد گر آن وحشي غزال
در رکاب آه عاشق را به لب جان آمدي

مدتي در تنگناي آب و گل گشتي بس است
چند روزي هم سفر کن در فضاي بيخودي

در قفس روزي ز بيرون مي خورد مرغ قفس
غم ز بي برگي چرا در زير گردون مي خوري؟

خواب مستي از در و ديوار مي جوشد چو مي
در خرابات جهان هشيار چون خوابد کسي؟

در سرايي کز در و ديوار سيل آيد برون
بي خبر چون صورت ديوار چون خوابد کسي؟

دل چه افتاده است در اين خاکدان بندد کسي؟
در تنور سرد از بهر چه نان بندد کسي؟

در کمان چشم از هدف برداشتن صائب خطاست
به که در هنگام پيري با خدا باشد کسي

حسن يوسف در خزان از زردي آيينه است
نيست عيبي در جهان گر پاک بين باشد کسي

گر چه در سير بهشتم از گل روي کسي
دوزخي در هر بن مو دارم از خوي کسي

(رشته تابي از تعلق هست تا در گردنت
در پي عيسي عبث پا همچو سوزن مي کشي)

تا هدف را مي توان در زير بال و پر کشيد
تير را خوش نيست در بحر کمان استادگي

مي کند مژگان شرم آلود در دل رخنه بيش
در نيام اين تيغ را افزون بود برندگي

يک دم خوش را هزاران آه حسرت در قفاست
خرج بيش از دخل باشد در ديار زندگي

مرگ چون موي از خمير آسان کشد بيرون ترا
ريشه گر در سنگ داري در ديار زندگي

گرد هستي در سفر دارد ترا چون گردباد
هر کجا اين گرد بنشيند ز پا، در منزلي

محو مي کردم اگر از دل غبار جسم را
کي چنين در آب و در آيينه پيدا بودمي؟

همچو بوي گل که در آغوش گل از گل جداست
هم برون از عالمي، هم در کنار عالمي

اي ز رويت در کف هر خار نبض گلشني
هر گلي را در ته دامن چراغ روشني

در خراش سينه ها بي دست و پا افتاده ام
ورنه دستي در گشاد کار دارم ديدني

گر دل خود را به تيغ آه سازي چاک چاک
پنجه در سرپنجه آن زلف خم در خم کني

در بساط عالم هستي که بيشي در کمي است
مي زني روزي دو شش صائب که نقش کم شوي

سکه پشت خويش بر زر داد، در زر غوطه زد
در تو رو مي آورد از هر چه روگردان شوي

در خزان اي شاخ گل گرد سرت پر مي زند
حرف بلبل را اگر در نوبهاران بشنوي

چمن را داغ دارد رويت از گلهاي پي در پي
ز ريحان هاي جان پرور، ز سنبلهاي پي در پي

در آغاز خط از نظاره رويش مشو غافل
که اين گل مي شود پنهان ز سنبلهاي پي در پي

چه بال و پر گشايد عندليب ما در آن گلشن
که گردد دست گلچين غنچه از گلهاي پي در پي

مرا از چرب نرمي هاي خط يار روشن شد
که دارد زخم خاري در قفا گلهاي پي در پي

مرا دارد دو دل پيوسته در خوف و رجا صائب
نوازش هاي گوناگون، تغافل هاي پي در پي

به آبم راند غفلت، ورنه اين عمر گرامي را
که در گفتار کردم صرف، در کردار بايستي

تجلي تيغ بازي مي کند در هر سر سنگي
به گرد طور تا کي در تمناي لقا گردي؟

شود گر آب دل در سينه گرمم عجب نبود
کند اين نخل مومين چون در آتشخانه خودداري؟

مکن در پيش اين سنگين دلان چون تيغ گردن کج
ز قسمت آب باريکي اگر در جوي خودداري

تو کز حيرت چو قمري حلقه بيرون در گشتي
چه حاصل زين که يار خويش را در زير پر داري؟

چو دور شادماني راست نعل سير در آتش
غنيمت دان اگر در دست چون گل ساغري داري

مرا کز دوري او با در و ديوار در جنگم
قدح زخم نمايان، باده خوناب است پنداري

در و ديوار در وجد آمد و از جا نمي جنبد
ز زهد خشک، زاهد زير ديوارست پنداري

توان بي پرده ديدن در لباس آن سرو سيمين را
که در فانوس عريانتر نمايد شمع کافوري

نمي گردد حلاوت با ملاحت جمع در يک جا
چسان صائب در آن لب جمع شد شيريني و شوري؟

تکلم چون کند گوش صدف از در گران گردد
تبسم چون نمايد آب در گوهر کند بازي

به قيل و قال نتوان در حريم کعبه محرم شد
همان بهتر که اين ناقوس در بتخانه آويزي

مبين آيينه را بسيار در خلوت که مي ترسم
که در دامان پاک خويش بي تابانه آويزي

ز انصاف و مروت نيست در عهد تو روشنگر
زند آيينه من غوطه در زنگار اي ساقي

لطافت بيش ازين در پرده هستي نمي گنجد
که چون نور نظر در پرده اي پنهان و پيدايي

ز هر خاري گل بي خار در جيب و بغل ريزد
چو شبنم هر که دارد در گلستان چشم بينايي

تمام عمر اگر با کعبه در يک پيرهن باشم
همان در کعبه دل مي کنم بتخانه آرايي

همان حسن انجمن آراست در هر جا که مي بينم
که دارد در نظر زاهد هم از گل طاق ابرويي