ديوان محتشم کاشاني

ما به عهدت خانه دل از طرب پرداختيم
در به روي خوش دلي بستيم و باغم ساختيم

تا دهد چشمم براي صحت چشمت زکوة
نور چشم من پر از در کرده ام دامان چشم

به انگيز رقيبان محتشم را داد دشنامي
مرا تا هست جان در تن رقيبان را دعا گويم

خاک پاي آن پري کز خون مردم بهتر است
چون من از نامردمي در چشم خون پالا کنم

از بس که در مشق جنون رسوا شدم پيرانه سر
خندند بر من نوخطان طفلان مکتب خانه هم

گر روي بنمائي به من اي شمع بنمايم به تو
در جان سپاري عاشقي چابک تر از پروانه هم

چون در کنارم نامدي زان لب کرم کن بوسه
کز باده وصلت شدم راضي به يک پيمانه هم

از سوز دل در آتشم اي سينه پيدا کن رهي
کين آتش سوزنده را از خامه بيرون افکنم

در کوي خويش اگر ز وفا جا دهي مرا
سگ باشم ار جدا ز سگ آستان شوم

در قدح شد چو مي عشق فلک حيران ماند
زان دليري که من از رطل گران نوشيدم

چنان ترسيده ام از غمزه مردم شکار او
که هرگاه آن پري در چشمم آمد چشم پوشيدم

صحراي شوري کو کزو چون روي در شهر آمدم
صد وحشي اندر پيش پس آيم ازان صحرا برون

قسمي از بيگانگي دارد که مي بارد از آن
خانه دل را به دست آشنائي در زدن

به زير لب سخنگويان گذشت آن دلربا از من
گره گرديده حرفي در دل او گوئيا از من

جبين پرچين و دل پرکين سبک کام و گران تمکين
ز پيشم رفت تا در خاطرش باشد چها از من

کرده چشم نيم بازت رخنه در بنياد جان
اين چه چشمست اي شهيد چشم شهلاي تو من

چون برون آرم سر از خاک لحد باشم هنوز
پاي در گل از خيال نخل بالاي تو من

دست من گير اي گل رعنا که هستم از فراق
خار در پا رفته راه تمناي تو من

من که خود کم کرده ام دل در رهت دادم مده
عاشق بيداد را خوش دل به دلجوئي مکن

گر درين ديوان گناه ما خطاي عاشقي است
گو کسي در نامه ما اين خطا شوئي مکن

گر نباشد دست قدرت در ميان حسن تو را
کي توان از سيم ناب اين خط و خال انگيختن

خود قصب پوشي و صد سرو مرصع پوش را
مي توان در بزمت از صف نعال انگيختن

رفتي و گشت ديده لبالب ز در اشگ
باز آي تا به پاي تو ريزم روان روان

هرکه در راهي به عزت کشته اي را ديد و گفت
صيد ناوک خورده آن ترک يغمائي است اين

غمزه ات شغل آن قدر دارد که در صيد افکني
مي تواند کم به بسمل ساختن پرداختن