ديوان محتشم کاشاني

چنان تير اشارت در کمان پنهان نهاد آن بت
که چون پيکان گذشت از دل من افکار فهميدم

چو تير غمزه بر من کرد پرکش در دلش بيمي
ز اغيار از توقف کردن بسيار فهميدم

تو آن صياد بي قيدي که باقيدم رها کردي
من آن صيدم که هرجا مي روم در دام صيادم

به فريادم من بيمار و دل در ناله است اما
چنان زارم که هست آهسته تر از ناله فريادم

به من چندان گناه از بدگماني مي کند نسبت
که منهم در گمان افتاده پندارم گنه کارم

نبينم محتشم تا سوي وي ز اکرام پي در پي
ز پشت پاي خجلت ديده نگذارد که بردارم

به چنين کشنده هجري سگ بخت چاره سازم
که اگرچه دورم از در به دل تو راه دارم

شه وادي جنونم به در آي ز شهر و بنگر
که ز وحشيان صحرا چه قدر سپاه دارم

کسي کز بيم من در صحبت او لال بود اکنون
زبان گر دست پيدا دار و آهنگ نصيحت هم

در آن تاريکي شب از فروغ ماه روي او
ز روزن رفته بيرون شعله مهتاب مي ديدم

چه تابان کوکبي بود آن چراغ چشم بيداران
که شمع ماه را در جنب او بي تاب مي ديدم

تن سيمين او تا بود غلطان در کنار من
کنار خويشتن را پر ز سيم ناب مي ديدم

نگردد محتشم تا عالمي از خون من محزون
به اين جان حزين آن به که در بيت الحزن ميرم

از سر کوي تو با صدگونه سودا مي روم
داغ بر جان بار بر دل خار در پا مي روم

در لباس منع رفتن بس کن اي جادوزبان
اين تقاضاها که من خود بي تقاضا مي روم

مي روم در پي بلاي هجر از ياد وصال
اشگم از چشم بلا بين ميرود تا مي روم

گفتيم کي خواهي آمد باز حال خود بگو
حال من در پرده غيب است حالا مي روم

چون من به در هجر ز بيداد تو رفتم
چندان نگهم داشت که از ياد تو رفتم

خسرو ز جهان مي شد و آهسته به شيرين
مي گفت که من در سر فرهاد تو رفتم

صحبت ما و تو شدموقوف تا روزي که من
با دل پرخون دو چارت در صفت محشر شوم

محتشم شد مانعم قرب رقيب از بزم او
ورنه من مي خواستم کز جان سگ آن در شوم

بعد صد چله به قدي چو کمان در ره عشق
يکي از خاک نشينان تو چون تير شديم

قلعه تن که خطر از سپه تفرقه داشت
زان خطر کي به در از رخنه تدبير شديم

محتشم عشق و جواني و نشاط از تو که ما
در غم و محنت آن تازه جوان پير شديم

دهم در خيل مستان تن به بدمستي که هر ساعت
روم خواهي نخواهي دست آن شوخ بلا بوسم