ديوان محتشم کاشاني

ز بس کز انفعالم مانده سر در پيش چون نرگس
درين فکرم که چون خواهم فکندن چشم بر رويش

به اين سگان اي مدعي زان در مسافر شو
که ديگر شد مجاور بر سر کوي سگ کويش

عجب گر بشنوي بوي صلاح از محتشم ديگر
که بست و محکمست اين بار دل در جعد گيسويش

ز بيم غير مي گويد سخن در زير لب با من
من حيران بميرم پيش لب يا پيش رخسارش

ز آب و آيينه بجو صورت اين سر که چراست
به تماشاي جمالت در و ديوار حريص

با حريفي چو تو در بزم زبان بازي غير
چيست گر نيست نهان با تو پري رو مخصوص

گرنه در خلوت خاصت بدمن مي گويد
روز و شب چيست به خاصان تو بد گوه مخصوص

محتشم داشت فغان و تو در آزار او را
شاه را ورنه ز آزار گدا چيست غرض

صبر در جور و جفاي تو غلط بود غلط
تکيه برعهد و وفاي تو غلط بود غلط

به بزم امشب هوس خواهند و لطف يار بخشنده
حجاب از هر دو جانب گرچه ميشد در ميان مانع

به او خوش صحبتي مي داشتم شد در دلش ناگه
گمان بد مرا از صحبت آن بدگمان مانع

چه مي گفتند در بزمش که چون شد محتشم پيدا
شد آن مه همزبانان را به تقصير زبان مانع

تا عکس سر و قد تو در بر کشيده است
دارد کشيده به بد ز غيرت بر آب تيغ

داده مرغ حيرتم را جاي بر طاق بلند
آن که در ايوان حسنت بسته طاق از پر زاغ

باز راه سير با اغيار سرکردي که رشک
لاله و گل را ز اشگم تر کند در باغ وراغ

فيض من بنگر که چون رفتم به بزمش صد حجاب
در ميان آمد ولي شد بي توقف برطرف

نوگلي کز صوت بلبل پنبه اش در گوش بود
واله چنگ و ني و آواز دف شد حيف حيف

بر در دل مي زنند نوبت سلطان عشق
ما و جنون مي دهيم وعده به ميدان عشق

ز دست کوته خود در هواي زلف توام
چو مرغ بي پر و بالي به آشيان مشتاق

از غم مرگ و عذاب قبر آزادم که هست
قتل من از دست يار و خاک من در زير تاک

ما که مي سازيم خود را در جفاي او هلاک
از وفاي او به جان يم از براي او هلاک

لطف او در رنگ استغنا و بر من عکس غير
از براي لطف استغنا نماي او هلاک

من که تنگ آوردنش در بر تصور کرده ام
مي شوم از رشگ تنگي قباي او هلاک

در فراقش چون ندادم جان خود را اي فلک
نام ننگ آميز من از لوح هستي ساز حک

گر به جاي آتش نمرود بودي يک شرار
ز آتش هجران خلل مي کرد در کار خليل