ديوان محتشم کاشاني

تا غير بميرد ز شعف يک شبم از وي
پنهان کن و در شهر توهم خبر انداز

تا به خاک راهت افتد صورت از ديوار و در
آن خرامش را زماني صرف صورت خانه ساز

گر ز من دارد دلت گردي پس از قتلم بسوز
بعد از آن خاکسترم در ره گذار باد ريز

جرعه اي زان مي که شيرين بهر خسرو کرده صاف
اي فلک کاري کن و در کاسه فرهاد ريز

مس بود اکسير را قابل نه آهن محتشم
رو تو نقد خويش را در کوره حداد ريز

پيش روي تابناکش کوههاي عقل و صبر
در گداز از بي ثباتي ها چو برف اندر تموز

دل در بدن کباب و مرا ديده تر هنوز
تن غرق آب و آتش و دل پرشرر هنوز

با من از ابناي عالم دلبري مانده است و بس
دلبري را تا که در عالم نمي ماند به کس

من گل آن آتشين با غم که در پيرامنش
برق عالم سوز دارد صد خطر از خار و خس

محتشم را يک نظر باقيست در چشم و لبت
يک نگه دارد تمنا يک سخن دارد هوس

در تب عشق به جان کندن هجران شده ام
نااميد آن قدر از پرسش جانان که مپرس

ز مهيست داغ بر دل که نديده ام هنوزش
ز گليست خار در کف که نچيده ام هنوزش

دمي در بزم و صد ره مي کشد از بيم و اميدم
عتاب عشوه آميز و خطاب خنده آلودش

ميان آب و آتش داردم ديوانه وش طفلي
که در يک لحظه صد ره مي شوم مقبول و مردودش

بسي در تابم از مردم نوازيهاي او با آن
که مي دانم به جز بي تابي من نيست مقصودش

آن کز نهيبش آتش شد بر خليل گلزار
در باغ روي او داد گل را مزاج آتش

محتشم در گذر آن چشم که من ديدم دوش
جبرئيل ار گذرد مي زند از غمزه رهش

به عزم رقص چون در جنبش آيد نخل بالايش
نماند زنده غير از نخل بند نخل بالايش

بميرم پيش تمکين قد نازک خرام او
که در جنبش به غير از سايه او نيست همتايش

براندازد ز دل بنياد آرام آن سهي بالا
چو اندازد هواي رقص جنبش در سر و پايش

به تکليف آمد اندر رقص اما فتنه کرد آن گه
که ميل طبع بي تکليف مي شد در تماشايش

ز رخش راندنش از ناز در نشيب و فراز
زمين ز شوق به افغان و آسمان به خروش

چو پيش رفتم خود را زدم در آن آتش
که بود آن که ازو ديگ سينه ميزد جوش

شبي که مي فکند بي تو در دلم الم آتش
ز آه من به فلک مي رود علم علم آتش

ز سوز دل چو به او شرح حال خويش نويسم
هزار بار فتد در زبانه قلم آتش