ديوان محتشم کاشاني

باز خواهم در خروش آمد که وقت حرف صوت
بر زبان نطقم اول آه و افغان مي رود

باز خواهم غوطه زد در خون که از بحر درون
سوي چشمم ابر خون باري شتابان مي رود

محتشم در عشق رفت آن صبر و ساماني که بود
بخت اکنون از من بي صبر و سامان مي رود

چو عذري هست در تقصير طاعت مي پرستان را
امام شهر گر دارد مرا معذور مي دارد

به باطن گر ندارد زاهد خلوت نشين عيبي
چرا در خرقه خود را اين چنين مستور مي دارد

اگر بيني صفائي در رخ زاهد مرو از ره
که صادق نيست صبح کاذب اما نور مي دارد

چو من از دولت قرب ارچه دوري محتشم ميرو
به اين اميد گاهي بر در اميد گاه خود

آن پري بگذشت و سوي ما نگاهي هم نکرد
کشت در ره بي گناهي را و آهي هم نکرد

صبر من کاندر عيار از هيچ کوهي کم نبود
هم عياري در هواي او نگاهي هم نکرد

برق قهر او که گشت غير را سالم گذاشت
در رياض ما مدارا با گياهي هم نکرد

دل که کرد از قبله در محراب ابروي تو رو
از سر بيداد گويا عذر خواهي هم نکرد

محتشم زلفش به من سر در نيارد از غرور
ترک ناز و سرکشي با من سياهي هم نکرد

ز ناز تا بتوان سنگ در ترازو نه
که عشق حسن تو را برد و برتر ازو زد

يا پر به ميل تير نگه در کمان منه
يا تير پر کش اين قدر اندر کمان مدار

دانم اگر از دلبري قانع به جاني اي پسر
داد سبک دستي دهم در سر فشاني اي پسر

رسم وفا بنياد کن آواره اي را ياد کن
درمانده اي را شاد کن تا در نماني اي پسر

بر خاک درگه تو به سر مي کند رقيب
من خاک در زبخت نگون مي کنم به سر

ازبس که خون گريسته دور از تو محتشم
من در کنار دجله خون مي کنم به سر

نموده بود به من غايبانه رخ آن دم
که در بساط به کس رخ نمي نمود هنوز

نصيحتت که به صد گونه کرده ام پيداست
که در دلت يکي از صد اثر نکرده هنوز

ز محتشم مکن اي گل تو نيز قطع نظر
که جاي غير تو در چشم تر نکرده هنوز

عشوه ات سوخته جان من و جانسوز همان
غمزه ات ساخته کار من و در کار هنوز

در برافکن ديگر اي دل جوشن طاقت که نيست
از کمين بر من کمانکش بازوي پرزور باز

به طول و عرض شبي در وصال مي خواهم
که بر تو عرض کنم قصه هاي دور و دراز

در گفتن راز آن چه زبان محرم آن نيست
بر گردن آمد شد و پيک نظر انداز