ديوان محتشم کاشاني

عشق تو بسته خوابم و چشمانت از فريب
دل را نويد وصل تو در خواب مي دهند

هرچه از ما گفت در غيبت رقيب روسيه
خود بر او خواهد شدن اکنون اگر حاضر شود

چون باز خواهد کز طلب جوينده را دور افکند
از لن تراني حسن هم آوازه در طور افکند

يارب چه با دلها کند محجوب خورشيدي که او
در پيکر کوه اضطراب از ذره اي نور افکند

چون بي خطر باشد کسي از شهسوار عشق وي
کو بر فرس ننهاده زين در عالمي شور افکند

بهر چه سر عشق را با بي بصر گويد کسي
بيهوده کس دارو چرا در ديده کور افکند

از دو لب خوش آن که من جويم به ايما بوسه اي
در قبول آهسته چشم آن دلستان برهم زند

در آغوش خيالت جذبه اي مي خواهد اين مخمور
که چون آيد به خود دست خود اندر گردنت بيند

ز آه من گشادي بر در آن دل نشد پيدا
دلي کز سنگ بادش لاجرم از باد نگشايد

گشاد درد زين کاخ از درون جستم ندا آمد
که از بيرون در اين خانه گر بگشاد نگشايد

بگو اي محتشم با ناصح خود بين که بي حاصل
زبان طعنه برمجنون ما در زاد نگشايد

چو آيد بعد ايامي برون خلقي فتد در خون
اگر ماهي سهيل آسا برون آيد چنين آيد

ز رفتارش تن و جان در بلا وين طرفه کز بالا
بر آن رفتار از جان آفرين صد آفرين آيد

درياي راز در جوش من مهر بر لب از بيم
گو هم زبان حريفي کز اهل راز باشد

ز اشگ محتشم آن دوست در خطر که مدام
زنم بر آينه جوهر به دل به زنگ شود

من به مهرش جان ندادم خاصه در ايام هجر
گر برم نام وفا بايد زبان من بريد

اگر در خواب بينم پيرهن را بر تنت پيچان
تنم از رشگ آن بر بستر اندر پيچ و تاب افتد

چسان پنهان کنم از همنشينان مهر مه روئي
که چون نامش برآيد جان من در اضطراب افتد

ز هجر افتادم از دريوزه وصلش چو گمراهي
که جويد آب و با چندين مشقت در سراب افتد

مرغ دلي که مي جهد خاصه ز دام حيله اي
دانه اگر ز در بود باز هوس نمي کند

قلم چو تير کند در پيام شخص اشارت
به جنبش مژه از دود دل به هم خبر آيد

رسيد و در من بي دست و پا فکند تزلزل
چو صيد بسته که صياد غافلش به سر آيد

شد سراي دل خراب و يافت قصر جان شکست
اين زمان خود رخنه در بنياد ايمان مي شود

ور خورد در ظلمت از دست کسي آب حيات
پس بداند کان منم بي شک پشيمان مي شود

محتشم يا گريه را رخصت مده يا صبر کن
تا منادي در دهم کامروز طوفان مي شود