ديوان محتشم کاشاني

چشمم چو روز واقعه در خواب مي شود
کين من از دل تو عنان تاب مي شود

حذر کن گزندم زين نخستين اي رقيب از دل
که در ره نيش کار دهر که راز سينه سنگ آيد

نمايد در زمان ما و تو بازيچه طفلان
فلک گردد ور عشق ليلي و مجنون ز سر گيرد

به بالينش سحر آن زلف و عارض را چنان ديدم
که زاغي بيضه خورشيد را در زير پر گيرد

صبوحي کرده آمد بر رخ آثار عرق زانسان
که شبنم در صبوحي جاي بر گلبرگ تر گيرد

ز بس شوخي دلارامي که دارد در زمين جنبش
به صد تکليف يک دم بر زمين آرام گر گيرد

چو آميزد حيا با آه آتشبار من شبها
به جاي سبزه و شبنم جهان را در سپر گيرد

اگر همرنگ مائي محتشم در بزم عشق او
ز جان برگيرد دل تا صحبت ما و تو درگيرد

دوش چشمم هم به خواب از فکر و هم بيدار بود
در ميان خواب و بيداري دلم با يار بود

هرچه در دل داشتم او را به خاطر مي گذشت
بي نياز از گفتن و مستغني از اظهار بود

گرچه بود آن شمع شب تا روز در فانوس چشم
پرده شرم از دو جانب مانع ديدار بود

هرگه آن مه بر ذقن مي افکند چوگان زلف
محتشم در پاي او چون گوي سر مي افکند

دل و جان از حسد در آتش انداز انتظار او
سپه جمعست ميدان گرم و سلطان دير مي آيد

از خيالش خجلم بس که شب و روز مرا
در دل پر شرر و ديده پر نم گذرد

که مه به تو مي ماند خوئي که کنون داري
فرداست که در کويت ديار نمي ماند

بيمار تو را هر بار در تن نفسي مي ماند
پاس نفسش ميدار کاين يار نمي ماند

مگر از سيل اشگم پاي قاصد در گلست آنجا
که سخت اين بار از آن راه بيابان دير مي آيد

زان دو زلف و عارضم پيوسته در حيرت کنون
بيضه خورشيد را زاغ و زغن مي پرورد

عشق در هر آب و گل حالي دگر دارد از آن
محتشم جان مي گدازد غير تن مي پرورد

به اقبال از سفر چون مرکب آن نازنين آيد
به استقبال خيل او تزلزل در زمين آيد

زمين پر گردد از نقش جبين ماه رخساران
در آن فرخ زمان کان آفتاب مه جبين آيد

به حکم دل ز لعل يار داد خويش بستانم
مرا روزي که ملک وصل در زير نگين آيد

ختائي ترک آمد محتشم اين که در جنبش
به يک دنباله از آهوي مشگينش به چين آيد

نبود در آتش عشق او حذر از زبانه دوزخم
چه زيان کند به سمندري ضرري که از شرري رسد

ز سيلاب اجل هرگز نيامد بر بناي جان
شکستي کز هواي آن صنم در کار دين آمد