ديوان محتشم کاشاني

محتشم بهر نگاه آخرين در زير تيغ
مي کند عجزي که خون از چشم قاتل مي رود

خوش آن نگار که چون کار و بار حسن آراست
حجاب در نظرش دم ز پرده داري زد

اي طبيب ار تو دوائي نکني درد مرا
آن که اين در به من داد دوا مي داند

ميلت در آئين جفا چه بلاست اي سرو که تو را
نرسد به خاطر ستمي که به مستمندي نرسد

عجبست بسيار عجب که رسد به بالين طرب
سر من که در ره طلب به مستمندي نرسد

گفتمش کز درد عشقت غم ندارم در جهان
گفت هر عاشق که دردي دارد او را غم مباد

دارم از خوف و رجا کشتي سر گرداني
که نه در ورطه بماند نه به ساحل برود

عشق چون کهنه شود محو نگردد به فراق
نخل از جا نرود ريشه چو در گل برود

به من کسي شده خصم اي اجل که در کارم
عنان به دست تو سنگين رکاب نگذارد

به گوشم مژده وصل از در و ديوار مي آيد
دلم هم ميطپد الله امشب يار ميآيد

بسوي در ز شوق افتان و خيزان ميروم هر دم
تصور مي کنم کان سرو خوش رفتار مي آيد

سبکجولان سمندي کان پري در زير ران دارد
به رو بسيار مي لرزم که باري بس گران دارد

خدنگي کز شکاري کرده دشت عشق را خالي
هنوز از ناز ترک غمزه او در کمان دارد

تو هستي يوسف اما نيست يعقوب تو معصومي
که از آسيب گرگت زاري او در امان دارد

ز جام حسن حالا سر خوشي اما نمي داني
که اين رطل گران در پي خمار بي کران دارد

از آن آتش زبان ديگر چه داري محتشم در دل
مگر تا عاشق از وي سر دل اندر زبان دارد

همانا در کمال عشق نقصي بود مجنون را
که نامش بر زبانها کمتر از فرهاد مي آيد

سزاي هرچه دي در بزم کردم امشبم دادي
تو را چون يک يک از حالات مستي ياد مي آيد

چو غافل از اجل صيدي سوي صياد مي آيد
نخستين رفتن خويشم در آن کو ياد مي آمد

من پا بسته روز وعده ات آن مضطرب صيدم
که خود را مي کشم در قيد تا صياد مي آيد

دل خامش زبانم کرده فرقت نامه اي انشا
که هرگه مي نويسم خامه در فرياد مي آيد

آواره اي کجاست که در کوي عاشقي
با خاک ره نشيند و با ما به سر کند

گر جان کشي به کين ز تن محتشم برون
باور مکن که مهر تو از دل به در کند

کرم ناساخته جا مي کند اينها در بزم
سر چو از باده کند گرم چها خواهد کرد

محتشم واي بر آن قوم که بر بستر ناز
در دل شب هدف تير دعاي تو شوند