ديوان محتشم کاشاني

شب که از جولان عنان برتافت همچون آفتاب
در رکاب او که رفت و همعنان او که بود

محتشم چون از سگان افتاد امشب جدا
آن که در افغان نيامد از فغان او که بود

خسته اي را کز جفا مي کردي آخر قصد جان
در علاجش اول آن مقدار کوشيدن چه بود

گر دلت نشکفته بود از گريه پردرد من
سر فرو بردن چو گل در جيب و خنديدن چه بود

محتشم اي گشته در عالم بدين داري علم
بعد چندين ساله زهد اين بت پرستيدن چه بود

ور نبودي بر سر آزار من در انجمن
حرف جرمم يک سر از بدخواه پرسيدن چه بود

ز غم هلاک شدم در رکاب بوسي او
که پا ز دست من از حلقه رکاب کشيد

مه من طفل و من رسوا و اين رسوائي ديگر
که هرجا مجمعي شد قصه ما در ميان آمد

همان بهتر که باشم محتشم در کنج تنهائي
که با هرکس دمي همدم شدم از من به جان آمد

کلک زبان محتشم در صفت تو اي صنم
هر سخني که زد رقم دست به دست مي رود

تغافل تو در آن بزم مرگ صد شيداست
کسي کجاست که امشب تو را بر اين دارد

هر بي سر و پا را که خرد راند چه ديدم
مجنون شده سر در پي آهوي تو دارد

خيمه در کوه و بيابان زده با لاله ز حان
خانه عيش مرا زير وزبر خواهي کرد

سوي دشت آهوي خود را به چرا خواهي برد
آهوان را ز چراگاه به در خواهي کرد

که خبر داشت که يک شهر در انديشه تو
تو نهان از همه آهنگ سفر خواهي کرد

در نظر اولم اشک به دل شد به خون
بس که به دل زخمها زان بت فتان رسيد

چشمت چو شهر غمزه را آرايش مژگان کند
صد رخنه زين آئين مرا در کشور ايمان کند

زين سان که من در عاشقي دارم حيات از درد او
ميرم اگر عيسي دمي درد مرا درمان کند

اي پرده دار از پيش او يک سو نشين بهر خدا
تا عرض حال خود گدا در حضرت سلطان کند

دلي دارم که از تنگي درو جز غم نمي گنجد
غمي دارم ز دلتنگي که در عالم نمي گنجد

چو گرد آيد جهاني غم به دل گنجد سريست اين
که در جائي به اين تنگي متاع کم نمي گنجد

طبيبا چون شکاف سينه پر گشت از خدنگ او
مکش زحمت که در زخمي چنين مرهم نمي گنجد

سپرد امشب ز اسرار خود آن شاه پريرويان
به من حرفي که در ظرف بني آدم نمي گنجد

مکن بر محتشم عرض متاعي جز جمال خود
که در چشم گدايان تو ملک جم نمي گنجد

با وجود آن که ضبط گريه خود مي کنم
ناقه اش از اشک من تا سينه در گل مي رود