ديوان محتشم کاشاني

محتشم زد چو گدايان در دريوزه عام
تا به اين پي نتوان برد که او سائل کيست

آن که در کشتن من دست اجل بست به چوب
ناوکي بود که آن بازوي پرزور انداخت

دادم از دست برون دامن دلبر به عبث
به گمانهاي غلط رفتم از آن در به عبث

دگر در عشوه خواهم کرد گم ضبط زبان تا کي
شود لطف کمت بر رنجش بسيار من باعث

بلا زه بر کمان بندد چو در رقص آن سهي بالا
کند رعنا روي بنياد گاهي راست گاهي کج

در قتل من که ريخته جسمم ز هم مکوش
کشتي چو شد شکسته به طوفان چه احتياج

محتشم رفتن از آن کوست علاج دل تو
ليک چون رفته فروپاي تو در گل چه علاج

دوش در مستي از آن رقعه نويسي هر حرف
که دلت داشت نهان کرد بيان تو صريح

آه از آن لحظه که مجلس به غضب در شکند
دامن افشاند و مي ريزد و ساغر شکند

کمان مي کشيش آتشم به خرمن جان زد
نعوذبالله از آن دم که مست در نظر آيد

تو را ببر من کوتاه دست چون کشم آسان
که با خيال تو دستم به زور در کمر آيد

در ضميرت هيچ مي گردد که پار افتاده اي
مرغ روحش گرد من مي گشت امسالش چه شد

پيش چشمت هيچ مي گردد که در دشت خيال
آهوي من بود مجنوني به دنبالش چه شد

محتشم در جان سپاري بود و خونش ريختي
اي هزارت جان فدا با جان سپاران اين کنند

شبانه هر که به بزمي فتاد و رفت فرو
صباح سر به در از غرفه رواق تر کرد

امشب که چشم مست تو در مهد خواب بود
مهد زمين ز گريه من غرق آب بود

ز بس کان جنگجو را احتراز از صلح من باشد
نهان با من به خشم و آشکارا در سخن باشد

بهر مجلس که باشد چون من آيم او رود بيرون
که ترسد محرمي در بند صلح انگيختن باشد

چو بوي آشتي در مجلس آيد ترک آن مجلس
مرا لازم ز بيم خوي آن گل پيرهن باشد

کرده اند از وعده وصل آن دو لعل دلگشا
پرنمک در کار تا از زخم ما خون بسته اند

حاجيان خلوت دل با خيال او مرا
دردرون جا داده اند و در ز بيرون بسته اند

ديده گر خواهد شدن از گريه ويران کو بشو
در دل تاريک اين روزن همان گيرم نبود

چون به تحريک تو مي رانند ازين گلشن مرا
جا کنم در گلخن اين گلشن هما نگيرم نبود

جز تو در ملک دل محتشم اي شوخ بلا
آن که داد ستم و جور و جفا داد که بود

در شکار امروز صيد آهوان او که بود
وانکه تير غمزه مي خورد از کمان او که بود