ديوان محتشم کاشاني

حور مي گفتم تو را خواندي سگ کوي خودم
سهو کردم جان من اين مردمي در حور نيست

موکبت را دل چو با خود مي برد اي افتاب
تن چرا در سايه آن رايت منصور نيست

تا ز نشاط افکنم غلغله در بزم انس
از مي نابم به گوش يک دو سه غلغل بس است

کرده صد کار فزون در دل تو ناله من
چه کند آن چه نکرد است همين تاثير است

به حد خويش کن اي دل سخن که چون تو شکار
فتاده در ره آن شهسوار بسيار است

هرکس نکرد ترک سر از اهل درد نيست
در پاي دوست هر که نشد کشته مرد نيست

ناصح مور ز مهر و غم درد ما مخور
ما عاشقيم و در خور ما غير درد نيست

محتشم خودر ا خلاص از عشق مي خواهم ولي
چون کنم چون مرغ دل در دام آن زنجير موست

مرده ما راهنوز از اختلاط اوست عار
کان مسيحا دم ز وصلش روح در تن کرده است

وه که شد آلوده دامان آن که در تمکين حسن
خنده بر مستوري صد پاکدامن کرده است

خود در آب چشم خويشم غرق و مي سوزم که او
غافل از سيل چنين پرزور محمل بست و رفت

فلک از درد سر آسود که در او عشق
سر پرشور مرا خاک سر کوي تو ساخت

ديد فرمان تو در خاموشي لعل تو دل
رفت و پنهان ز تو با چشم سخنگوي تو ساخت

يگانه اي در دل مي زند به دست ارادت
که جاي موکب حسنش ز طرف ماست زيادت

لحظه اي زين پيش چون شمعم سراپا در گرفت
حرفم آن آتش زبان را بر زبان گويا گذشت

جراتم با آن که بي دهشت به صحبت مي دواند
دور باش مجلس خاصم بر آن در بازداشت

بزم شد فانوس و جانان شمع و دل پروانه اي
کز برون خد را بگرد شمع در پرواز داشت

شد نصيب من که صيد لاغرم اما ز دور
در کمان هر تير کان ترک شکارانداز داشت

گيرد ز من امانت جان قاصدي که او
گويد که در ميان من و او نشانه چيست

مطرب بگو که اين تري و اين ترانه چيست
وين شعله در رگ و پي چنگ و چغانه چيست

اي کعبه رو که دور ز عشقي طواف تو
غير از نظاره در و ديوار خانه چيست

يک جان چو درد و جسم نمي باشد اي حکيم
پس در دو کون ذات بديع يگانه چيست

کالاي حسن او چو به قيمت نمي دهند
اي چشم پر در اين همه عرض خزانه چيست

خوشم به لطف سگ درگهت که در شب محنت
رهي نموده ز روي وفا به سايل کويت

گر بداني که گرفتار کمندت دل کيست
ور کني جزم که مهر تو در آب و گل کيست