ديوان محتشم کاشاني

در زمين و آسمان دارند ز آب و تاب او
آب شرم آئينه رو مهتاب خورشيد اضطراب

چون گرفتم دامنش مردم ز ناکامي که بود
دست لرزان دل طپان من منفعل او در حجاب

مدعي از رشک بر در چون نمرد امشب که بود
بزم دلکش باده بي غش يار سرخوش من خراب

بود در خرگه نقاب افکنده و محجوب ليک
دوش خرگه بر طرف شد دي نقاب امشب حجاب

کار بر مرغ دلم در کف طفلي شده است
آن چنان تنگ که گلشن بودش چنگ عقاب

حرف عشقت مگر امشب ز يکي سرزده است
که حيا اين همه آتش به گلت در زده است

حاجبت کرده کمان زه مگر از کم حذري
داد جرات زده اي قصر تو را در زده است

خواستم در سر مستي شومش دامن گير
ناگهان سر زد و دامن به ميان بر زد و رفت

آن که ساغر زده از مجلس غير آمده بود
وه که در مجلس ما سنگ به ساغر زد و رفت

مي زند غير در صلح به من چيزي هست
و اندرين باب تقاضاي تو بي چيزي نيست

سينه تنگ پر از آه و تنگ پرده راز
چون کنم آه که يک پرده و صد پرده در است

اي اجل چندان که خواهي کامراني کن که هست
دشت پر صيد و خطا در شست صيدانداز نيست

عشوه مي خواهد به آن بزمم کشاند مو کشان
ناز مي گويد مرو زحمت مکش در باز نيست

ازين بهتر نمي دانم طريق مهرباني را
که ننشينم ز پا تا جان دهم از مهر در پايت

اين چه خالست که قيمت شکن مشک ختاست
وين چه جعد است که صد تعبيه اش در شکنست

امشبم محروم ازو اما بسي شادم که غير
اين گمان دارد که او در وحدت آباد منست

دلم ز وعده شيرين لبي است در پرواز
که ياد کوه کنش به ز وصل پرويز است

جان را دگر به راه عدم ده نشان که دل
در فکر نقطه دهنت رفته رفته رفت

حسن ليلي جلوه گر در چشم مجنون بود و بس
ظن مردم اين که ليلي چهره زيبا نداشت

محتشم ديروز در ره يار را تنها چو ديد
خواست حرفي گويد از ياري ولي يارا نداشت

مدعي منع سخن کرد وليکن به نظر
در ميان من و آن مه خبري آمد و رفت

شد مست و از تواضع بي اختيار او
در بزم شد عيان که نهان با که همدمست

حرفي که در حجاب ز گفت و شنود بود
آخر به رمز گفت و به ايما شنود و رفت

بر درت کانجا سياست مانع از داد من است
آن که بي زنجير در بند است فرياد من است

در جهان خاکي که هرگز ترنگردد جز با اشک
گر نشان جويند ازان خاک غم آباد من است