ديوان محتشم کاشاني

ساخته ظاهر معجز لعلت ز آتش سوزان چشمه حيوان
کرده هويدا صنع جمالت در گل سوري عنبر سارا

محو ستادند عابد و زاهد مست فتادند راکع و ساجد
دوش که افکند در صف رندان جام هلالي شور علالا

مايه دولت پايه رفعت نقد هدايت گنج سعادت
هست در اين ره اي دل گمره دانش دانا دانش دانا

با چنين جرمي نراندم از دل ويران تو را
اين قدرها جاي در دل بوده است اي جان تو را

نيستم راضي به مرگت ليک مي خواهم چو خود
از غم ناکس پرستي در تب هجران تو را

آن چنان شوخي که خواهي داشت مرد مرا به تنگ
گر کنم در پرده هاي چشم خود پنهان تو را

محتشم در غيرت اين سستي که من ديدم ز تو
بي تکلف مي توان کشتن به جرم آن تو را

وصل من با تو همين بس که در آن کو شب تار
کنم افغان و شناسي تو به آواز مرا

در آئين غضب کوشيد چندان آن گل خندان
که رسم خنده رفت از ياد لعل نوش خندش را

دوشم از عشق نهان هر گوهر راز که بود
پيش آن بت همه در رشته آهست امشب

بتي کز غمزه هر شب ديگري را افکند در خون
نگاهي کرد و دانستم که چشمش برمنست امشب

تن و جانم فداي نرگس غماز او بادا
که از طرز نگاهش فتنه را جان در تنست امشب

کند بدگوئيم با غير و من بازي دهم خود را
که ديگر دوست در بند فريب دشمن است امشب

در اثناي حديث درد من آن عارض افزودن
برين کز عشقم آگه گشته وجهي روشن است امشب

دو چشم محتشم آماجگاه تير پي در پي
ز پاس گوشهاي چشم آن صيد افکن است امشب

از آن خلعت که بر قد رقيب از لطف ميدوزي
هزارم سوزن الماس در پيراهن است امشب

گفت امشب صبر کن چندان که در خواب آيمت
صبر خواهم کرد من اما که خواهد کرد خواب

دي که در من ديدن آن آفتاب آتش فکند
ديده آبي زد بر آتش ورنه مي گشتم کباب

چون عنان گيرم سواري را کز استيلاي حسن
مي رود پيوسته صدا به رو کمانش در رکاب

ديشبش در خواب ديدم با رخ چون آفتاب
آن چنان فرخ شبي ديگر نمي بينم به خواب

بسته آتش پاره من تيغ و من حيران که چون
بسته باشد در ميان آتش سوزنده آب

خانه ها در بادخواهد شد چه از درياي چشم
خيمه ها بيرون زند خيل سرشگم چون حباب

تا قضا بازار حسنت گرم کرد از دست تو
آنقدر در آتش افتادم که افتاد از حساب

بحر اشک من که در طوفان دم از خون مي زند
گر سحاب انگيز گردد خون ببارد از سحاب

محتشم مرغ دلم تا صيد آن خون خواره شد
صد عقوبت ديد چون گنجشک در چنگ عقاب