ديوان محتشم کاشاني

مه نيز تافتد ز تو در بحر اضطراب
شب جام گير و برفکن از رخ نقاب را

در گرم و سرد ملک نکوئي فغان که نيست
قدري دل پرآتش و چشم پر آب را

درخشان شيشه اي خواهم مي رخشان در و پيدا
چو زيبا پيکري از پاي تا سر جان درو پيدا

صبازان در چو نايد ديده ام گويد چه بحرست اين
که هر گه باد ننشيند شود طوفان درو پيدا

ز بس بر جستم در رقص دارد چون سپند امشب
به سويم گرم از شست آن ناوک رسيدنها

زبان زينهار افتد ز کار از بس که آيد خوش
از آن بي باک در بد مستي آن خنجر کشيدنها

ازو بر دوز چشم اي دل که بسيار آن گران تمکين
سبک دست است در قلب سپاهي دل دريدنها

بر آن حسن آفرين کاندر نمودش کرده است ايزد
هر آن دقت که ممکن بود در حسن آفريدنها

به بي قيد آهوانت گو که به ساير اين چنين خودسر
مناسب نيست در دشت دل مردم چريدنها

به حکم ناقه چون ليلي ز محمل روي ننمايد
چه تابد در دل مجنون ازين وادي بريدنها

برين در مي کشند امشب جهان پيما سمندي را
به سرعت مي برند از باغ ما سرو بلندي را

نمي گفتم که آن بي درد با صد غصه نگذارد
به درد بي کسي در کنج محنت دردمندي را

يادباد آن که چو آغاز سخن مي کردي
با تو صد زمزمه در زير زبان بود مرا

اي تو را شيردلي در خم هر موي به بند
قيد هر صيد مکن زلف خم اندر خم را

باددر بزم غمم نشئه اي از درد نصيب
که در آن نشئه ز شادي نشناسم غم را

گناه يک نفس آن مه به مجلس از ما ديد
که بند کرد در آن زلف عنبرين ما را

بر سردار چون روم بار تو بر دل حزين
در گذرانم از ثريا پايه دار خويش را

اي همه دم ز عشوه ات ناوک غمزه در کمان
بهر خدا نوازشي سينه فکار خويش را

ورم صد جامه بر تن چون کنم شبهاي تنهائي
تصور با تو در يک بستر اي گل پيرهن خود را

گشته در راهت غبار آلود روي زرد ما
مي رسيم از گرد راه اينست راه آورد ما

در هواي شمع رويت قطره هاي اشک گرم
دم به دم بر چهره مي بندد ز آه سرد ما

تو خود رو در سفر کردي ولي صحرا سپر کردي
به صد شيدائي مجنون من مجنون شيدا را

ز حالت بر سر تير اجل در رقص ميآرد
دل نخجير را هر نغمه زان ناوک سائيها

به جائي مي رسد شخص هوس در ملک خود کامان
که آنجا زا وفا به مي نمايد بي وفائيها

به اين صورت که زادت مادر ايام دانستم
که در عهد تو خواهد داد داد فتنه زائيها