ديوان محتشم کاشاني

چراغ خود دگر در بزم او بي نور مي بينم
بهشتي دارم اما دوزخي از دور مي بينم

به ساحل گر روم بهتر که درياي وصالش را
ز طوفاني که دارد در قفا پرشور مي بينم

براي غير گوري کنده بودم در زمين غم
کنون تابوت خود را بر لب آن گور مي بينم

چسان پيوند برد محتشم در نزع جسم از جان
ز دست او کنون خود را به آن دستور مي بينم

در عين وصل جز من راضي به مرگ خود کيست
صد رشک تا سبب نيست با خود درين صدد کيست

با شاهد دلجوي غم دست وفا کن در کمر
کامروز يا فردا از آن نازک ميانت مي برم

گر من به گردون سر دهم دود تنور صبر را
از ريزش اشک ملک صد رخنه در گردون شود

خون در دلم رفت آنقدر از راز نازک پرده
کش پرده از هم مي درد گر قطره اي افزون شود

شبم بي زلف او صد نيش عقرب نيست در بستر
چو چشم دير خواب خويش مهد راحتي دارم

سخن در پرده گفتن محتشم تاکي زبان درکش
که پر بيهوده ميگوئي و من بد کلفتي دارم

هان اي دل هجران گزين در جلوه است آن مه دگر
تشريف استغنا مکن بر قد من کوته دگر

اي فتنه مي انگيزي از رفتار او گرد بلا
خوش ميکشي ميل فسون در چشم اين گمره دگر

در رياض وصل مي بينم بري از حد برون
بر نهال عشق خود اما بر بي غيرتي

شاه غيرت گو که بنهد همچو ملک بي ملک
شهر دل را در ميان لشگر بي غيرتي

گشت ديگر پاي تمکينم سبک در راه او
صبر بي لنگر شد از شوق تحمل گاه او

آن مي که مي دهندم و من در نمي کشم
ريزم اگر به خاک شود مرده نشاء ناک

اين منم کز عصمت دل در دلت جا کرده ام
اين منم کز عشق پاک اين رتبه پيدا کرده ام

به جاي کور اگر در دوزخ افتم نبودم باکي
که ميدانم به خصم من نخواهي داد جان من

پس آنگه گر دعائي گوئيم اين گو که در محشر
چو سر از خاک برداري نبيني جز لقاي من

آن که از عين ستم زد زخم بر آهوي تو
مردم چشم مرا خون ريخت در دامان من

ناله ات کرد آن چنان زارم که امشب از نجوم
آسمان را پنبه در گوش است از افغان من

چون رفتم از مجلس برون غافل ز ارباب غرض
کارم به يکدم ساختند آن فتنه در بزم افکنان

لازم شد اکنون محتشم کآري کنون شمشير هم
تا من به زنهار ايستم بر دست اين در گرد نان

کي نشيند در زمان وصل بر خاطر غبار
گر نه بيزد خاک شرکت بر سر عاشق فلک

هيچت اي چشم سيه روي ازو سيري نيست
در تو گور مگر سير کند خاک تو را