ديوان محتشم کاشاني

الهي تا ز حسن و عشق در عالم نشان باشد
به کام عشق بازان شاه حسنت کامران باشد

الهي تا هوس باشد کنار و بوس طالب را
شه حسن تو را تيغ تغافل در ميان باشد

الهي عاشق از معشوق تا باشد تواضع جو
دو ابروي تو را تير تکبر در کمان باشد

نخست آنکس که شد در بند انکار تو من بودم
ولي آن کس که گشت اول گرفتار تو من بودم

آنچه در آينه روي تو من مي بينم
گر ببيند همه کس واي من و واي همه

چو تير غمزه نهي در کمان کشي همه بر من
ولي کني به توجه دل رقيب نشاني

آن که گر يک دم ز کويش مي شدم مي شد ملول
اين زمان در دشمني غالب گمانم مي کند

تو را آن يار مي سازد که باشد قبله اش غيري
کند در سجده هاي سهو محراب خود ابرويت

بترس از آن که چه باران لطف بر همه باري
به برق آه زند در دل تو جان من آتش

بترس از آن که ز حرف حريف سوز نوشتن
به جانب تو زند در قلم بنان من آتش

آن که در دل خيل وسواسش پياپي مي رسد
تا تو خود را مي رساني مي کند مجنون مرا

گر به آن خورشيدرو يک ذره خود را مي دهم
مي برد در عزت از رغم تو بر گردون مرا

به خوبي ذره اي بودي چه در کوي تو جا کردم
به دامن گرم آتشپاره اي اما خطا کردم

منت دادم به کف شمشير استغنا که افکندي
تن اهل وفا در خون ولي بر خود جفا کردم

نبود از صدق روي اهل حاجت در تو بي پروا
تو را من از توجه قبله حاجت روا کردم

ز من در باب آن زلف و زنخدان خواستي حرفي
چو من از ريسمانت رفتم اندر چاه رنجيدي

دهانت را چه گفتم هيچ بر من خرده نگرفتي
ولي اين حرف چون افتاد در افواه رنجيدي

اي سپهر اکنون که جز در خواب کم مي بينمش
منت از خواب عدم به چشم بيدار مرا

اي زمين چون او نمي خواهد که ديگر بيندم
از برون جا در درون ده جسم افکار مرا

جسم خاکي شد سپند و بستر آتش آن زمان
کان گران تمکين در اين مضطرب احوال زد

پر گره گشت درونم ز تحمل چون مار
بر جگر به سکه در آن حبس فشردم دندان

کار من يکباره مشکل شد در اين عشق و هوس
اي اجل بازا که من زين کار و بارم شرمسار

گرچه هستم موج خور در بحر شوق ديگري
آن که از وي غرقه صد گونه طوفانم توئي

گرچه خالي نيست از سوز بت ديگر دلم
آن که آتش مي زند در ملک ايمانم توئي

گرچه زان گل همچو بلبل نيستم بي ناله
غلغل افکن در جهان از آه و افغانم توئي