ديوان قاآني

چون نقطه و چون موي شد از غم تن و جانم
در فهم ميان و دهنت اي بت خندان

بي روي تو در شام فراق اي بت ارمن
آهم ز فلک بگذرد و اشک ز دامن

تا که چمد مهر و ماه تا گذرد سال و ماه
در ره دين اله سعي تو مشکور باد

ني ني از کشتي چه خيزد ظرف مي دريا خوشست
تا در آن دريا سراپا غوطه چون لنگر زنيم

ناصرالدين شاه را محمود شد نايب مناب
وقت آن آمد که آتش در بت و بتگر زنيم

بزم شه عرشست آنگه ما در او جوييم بار
کز جلالت پشت پا بر چرخ پر اختر زنيم

ساقيا مي ده که مي در جسم جان مي پرورد
قالب خاکي چه باشد کاسمان مي پرورد

وصف مي زين به نيارم کرد کاندر مدح شاه
در زبان چون مني نطق و بيان مي پرورد

هر طرف جشنيست برپا چيست باعث خلق را
کاينهمه رقص و طرب در باغ و صحرا مي کنند

بس که مي رقصد زمين از خوشدلي در زير پاي
جمله اجزاي زمين گويي روان دارد همي

در کمانه مهد هر ساعت کند انگشت خويش
بس که عزم بازي تير و کمان دارد همي

ابر و مژگان خود رادست مالد هر زمان
بس که در دل شوق شمشير و سنان دارد همي

من ايستاده در انديشه تا چه چاره کنم
دل غريب و تن زار و چشم حيران را

گر چکد نقطه يي از کلک تو در بحر محيط
چون سخنهاي تو موجش همه گوهر گردد

گرچه صد ره چو قلم تو بريش بند از بند
همچنان در ره اخلاص تو با سر گردد

ديوان محتشم کاشاني

کسي هم بوده کز مردم اگر عالم شود خالي
تواند در دل جن و ملک مهرش اثر کردن

کسي هم بوده کز عشاق چون يک زنده نگذارد
تواند مرده افسرده را خون در جگر کردن

کسي هم بوده کز شهري چو گيرد باج در خوبي
به تنهائي تواند کار صد بيدادگر کردن

کسي هم بوده کز شوق وصالش کوه کن آسان
تواند دست با هجران شيرين در کمر کردن

چون جلوه گر گردد بلا از قامت فتان تو
صد ره کنم در زير لب خود را بلاگردان تو

در رقص هرگه بسته اي زه بر کمان دلبري
من تير نازت خورده و گرديده ام قربان تو

هر شيوه کز شرم و حيا در پرده بودت اي پري
از پرده آوردي برون اي من سگ عرفان تو

از حاضران در غيرتم با اينکه هست از يک دلي
روي اشارتها به من از عشوه پنهان تو

دگر ديوانه اي از بند خواهد جست پر وحشت
کزو در هر سر کو سر زند شوري و غوغائي

ز تخم اشگ ديگر لاله خواهد کشت در صحرا
چو مجنون دامن هامون به خون ديده آلائي